Mostrando entradas con la etiqueta Santo Sacrificio de la Misa. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Santo Sacrificio de la Misa. Mostrar todas las entradas

domingo, 9 de agosto de 2026

DEL RITO LUGDUNENSE


El Rito Lugdunense es el rito litúrgico propio de la Archidiócesis de Lyon (Francia), sede primada de las Galias.

Perteneciente a la familia litúrgica occidental como el Rito Romano, el Rito Lugdunense está basado en la liturgia observada en la Capilla imperial de Carlomagno en Aquisgrán (que era dependiente de la diócesis de Metz, centro de la Liturgia Romana desde que San Crodegango regresara de Roma en el 751), con algunos elementos relictos de la antigua liturgia galicana, lo que le otorgó una identidad propia que conservó incluso con el Concilio de Trento. 

La neogalicanización empezó en 1695 con el Breviario del arzobispo Charles de Neville, y alcanzó al misal de Charles de Rochebonne en 1737, pero su máximo lo obtuvo con la reforma del arzobispo Antoine II de Montazet, el Rito de Lyon se alineó al uso neogalicano de París (el Misal en 1768; el Breviario cuatro años después), cambio rechazado por el capítulo de la Catedral de San Juan pero aprobado finalmente por el Parlamento, que en 1776 falló a favor del arzobispo (aunque le valió acusación de jansenismo, de la cual aún Dom Guéranger se hizo eco).
  
Luego de la Revolución (donde el arzobispo constitucionalista demolió el altar del ábside y lo puso en el transepto, trastocando todas las rúbricas en el proceso), el capítulo catedralicio expurgó los elementos juzgados como demasiado jansenistas del Misal y el Breviario de Montazet, y en el siglo XIX se instaló un órgano en la catedral (hasta entonces, el canto litúrgico no tenía acompañamiento). 

En 1866, el cardenal Louis-Jacques-Maurice de Bonald hizo publicar el Misal Romano-Lugdunense, nombre que en sí mismo era programático: se sustituían en el Misal Romano los ritos del Triduo Pascual, el Ordo Missæ y la vigilia de Pentecostés, que procedían del Misal de Marquemont de 1620 (dos años antes, Pío IX aprobó un Propio archidiocesano para el Breviario Romano).

En 1904, el cardenal Pierre-Hector Coullié publicó una nueva edición del Misal Lugdunense intercalando ritos y festividades, y en 1956, el cardenal Pierre Paul Marie Gerlier hizo publicar la última edición típica del Misal. En 1965, mientras se preparaban las reformas litúrgicas según el Vaticano II, aun llegó a publicarse un ritual lugdunense. Pero en 1970, el rito lugdunense desapareció casi por completo, al ser sustituido por el rito montiniano.
  
Como se dijo, el rito lugdunense es muy similar al rito romano, pero con algunas particularidades: el amito se pone sobre el alba; en las ferias cuaresmales se usa el color ceniza; en la Misa rezada, las oraciones al pie del altar son diferentes; se conservan las secuencias (20 en total; el Rito Romano solo conservó cuatro tras el Concilio de Trento –el Stabat Mater se reincorporó en el siglo XVIII–); uso de un corporal de quince partes para cubrir la oblata (como el cubrecáliz en el rito romano); el cáliz (preparado antes de la Misa) y la hostia se ofrecen al mismo tiempo; durante el Unde et memores, el sacerdote extiende los brazos en cruz (como se acostumbra también en los ritos dominico, carmelita y cartujo), y en el Supplices te rogamus cruza los brazos sobre el pecho; el acólito traslada el misal cerrado (en el rito romano, se traslada abierto); y luego de la elevación menor, el sacerdote sigue sosteniendo la Sagrada Forma sobre el Cáliz durante el Pater noster y los eleva al decir "sicut in cœlo"; el embolismo se dice en voz alta (en la Misa cantada o solemne se canta); el Agnus Dei se reza antes de la Conmixtión, y se invierte el orden de las abluciones.
 
Pero las mayores diferencias se veían en la Misa pontifical, a saber:
  • La Misa pontifical romana tiene quince clérigos ministrando, mientras que su contraparte lugdunense tiene hasta 36: siete acólitos, siete subdiáconos, siete diáconos y siete sacerdotes (contando el obispo que pontifica más sus seis sacerdotes asistentes revestidos de casulla), además de dos sacerdotes con capa pluvial y otros ministrantes (cruciferario y ceroferarios). Para facilitar la función, el coro descendía de las sillerías.
  • Mientras se canta el Gradual, se realiza la administración, el equivalente lugdunense de la Pregustación, antes de preparar el cáliz.
  • Durante la elevación, un subdiácono se ubicaba detrás del altar mayor (que no estaba adosado a la pared, como en el rito romano) e incensaba a cadena larga, como en los ritos orientales.
  • Durante el Pater noster, un subdiácono sostiene la patena con el manípulo.
  • Los ministros inferiores podían usar manípulo.
  • El Jueves Santo, los seis sacerdotes asistentes concelebraban sacramentalmente con el arzobispo (única ocasión en que lo hacían fuera de las ordenaciones).
El Breviario, por su parte, presenta una antífona mariana adicional a las cuatro antífonas romanas (Alma Redemptóris Mater, Ave Regína cœlorum, Regína cœli y Salve Regína): Virgo parens Christi, del tiempo de Adviento.

Como dato para reseñar, este era el rito que seguía San Juan María Vianney en el Santo Sacrificio de la Misa y en el Oficio Divino (Fuentes: Missále sanctæ Lugdunénsis ecclésiæ, primæ Galliárum sedis, 1825; Offices complets notés conformes au Missel et au Bréviaire Romains, avec le Propre et les chants communs du Diocèse de Lyon intercalés, 1869).

ORDINARIUM MISSÆ
  
Sacerdos ante medium Altaris, facta debita reverentia, signat se signo Crucis, et clara voce dicit:
In nómine Patris, et Fílii ✠, et Spíritus Sancti. Amen.
  
Deinde junctis manibus ante pectus, dict alternatim cum Ministris sequentes versus:
Introíbo ad altáre Dei. Ad Deum qui lætíficat juventútem meam.
℣. Pone, Dómine, custódiam ori meo.
℟. Et óstium circumstántiæ lábiis meis.
℣. Confitémini Dómino, quóniam bonus.
℟. Quóniam in sǽculum misericórdia ejus.
  
Deinde Sacerdos, junctis manibus, profunde inclinatus, facit confessionem dicens:
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Mariæ semper vírgini, beáto Michaeli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, (et vobis, fratres): quia peccávi nimis cogitatióne, verbo, et ópere: (Percutit sibi pectus ter, dicens:) mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ídeo precor beátam Maríam semper vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, (et vos, fratres), oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.
  
Ministri respondent:
℣. Misereátur tui omnípotens Deus, et dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam.
   
Sacerdos dicit Amen, et erigit se. Deinde Ministri repetunt confessionem:
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Mariæ semper vírgini, beáto Michaeli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo, et ópere: (Percutit sibi pectus ter, dicens:) mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.
  
Postea Sacerdos, junctis manibus, facit absolutionem, dicens:
Amen, fratres, per virtútem sanctæ Crucis, et per intercessiónem beátæ et gloriósæ sempérque Virginis María, et per mérita ómnium sanctórum et sanctárum Dei.

Misereátur nostri omnípotens Deus; et dimíttat nobis ómnia peccáta, et perdúcat nos Dóminus noster Jesus Christus cum suis sanctis ad vitam ætérnam. ℟. Amen.
  
Signat se signo Crucis, dicens:
Absolutiónem  et veram remissiónem ómnium peccatórum vestrórum, per confessiónem, contritiónem, pœniténtiam, et per satisfactiónem, et emendatiónem vitæ, tríbuat vobis omnípotens Pater pius et miséricors Dóminus. Amen.
  
Iterum signando se, dicit: 
℣. Adjutórium ✠ nostrum in nómine Dómini.
℟. Qui fecit cœlum et terram.
  
Inclinatus mediocriter, prosequitur: 
℣. Sit nomen Dómini benedíctum.
℟. Ex hoc nunc, et úsque in sǽculum.
℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.

Tum Sacerdos extendens ac jungens manus, eadem voce dicit Orémus; et ascendens Altare, secreto dicit:
Consciéntias nostras quǽsumus, Domine, visitándo purífica, ut véniens Dóminus noster Jesus Christus parátam sibi in nobis invéniat mansiónem.
   
Deinde manibus junctis super Altare, mediocriter inclinatus, dicit:
Deus, qui non mortem, sed pœniténtiam desíderas peccatórum, me míserum fragilémque peccatórem a tua non repéllas pietáte, néque aspícias ad peccáta, et scéléra mea, et immúndas turpésque cogitatiónes, quíbus flebíliter a tua disjúngor voluntáte; sed ad misericórdias tuas, et fidem devotionémque eórum, qui per me peccatórem tuam éxpetunt misericórdiam. Et quía me indígnum médium inter te et pópulum tuum fíeri voluísti, fac me talem, ut digne possim exoráre misericórdiam tuam pro me, et pro eódem pópulo tuo. Et adjúnge voces nostras vócibus Angelórum tuórum, ut sicut illi te láudant in excélsa beatitúdine, ita nos quóque eórum intervéntu mereámur te laudáre in hac peregrinatióne. Amen.
   
Osculato Altare, Sacerdos ad cornu Epistolæ signans se signo Crucis, legit Introitum; quo finito, in medio Altaris junctis manibus, alternatim cum Ministris dicit:
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.
Christe, eléison.
Christe, eléison.
Christe, eléison.
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.

Deinde extendens et jungens manus, dicit Sacerdos in medio Altaris (si dicendum sit) Glória in excélsis Deo: inclinans caput aliquantulum ad hoc verbum Deo: et prosequitur junctis manibus. Cum dicit Adorámus te, Grátias agimus tibi, et Jesu Christe, et Súscipe deprecatiónem, inclinat caput; et in fine dicens: Cum Sancto Spíritu, signat se a fronte ad pectus:
Glória in excélsis Deo. Et in terra pax homínibus bonæ voluntátis. Laudámus te. Benedícimus te. Adorámus te. Glorificámus te. Grátias ágimus tibi propter magnam glóriam tuam. Dómine Deus, Rex cœléstis, Deus Pater omnípotens. Dómine Fili unigénite, Jesu Christe. Dómine Deus, Agnus Dei, Fílius Patris. Qui tollis peccáta mundi, miserére nobis. Qui tollis peccáta mundi, súscipe deprecatiónem nostram. Qui sedes ad déxteram Patris, miserére nobis. Quóniam tu solus Sanctus. Tu solus Dóminus. Tu solus Altíssimus, Jesu Christe. Cum Sancto Spíritu ✠ in glória Dei Patris. Amen.

In Missa majori, cantatur a toto Choro simul, non alternis vicibus.
  
Deinde osculatur Altare in medio, et caput Cruci inclinans dicit, Dóminus, et versus ad populum dicit, vobiscum.
  
Episcopus dicit: Pax vobis, si dictum sit Glória in excélsis. Et similiter respondetur: Et cum spíritu tuo.
  
Deinde dicit Orémus, et Orationem unam aut plures, ut ordo Officii postulat. Si plures dicantur, post conclusionem primæ tantum rursus dicitur Orémus, et ad ultimam Orationem iterum sitt integra conclusio; sed ad intermedias nulla.

Oratio sic concluditur: …Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
  
Sequuntur Epistola, Graduale, Tractus, vel Alleluja cum Versu, et Prosa, pro ratione Temporis aut Festorum.
  
Lecta Epistolæ, respondeat: Deo grátias.

In Missa majori, dum Celebrans Orationes canit, Subdiaconus accipit Librum Epistolarum, et facit alia, quæ fusius explicantur in Rubricis generalibus, Cap. 6. de Ritu in Missa servando; et cum pervenerit ad locum ubi cantaturus est Epistolam, facit genuflexionem, et cantat hoc modo:
Léctio Epístolæ Beáti…

Lecta Epistolæ, respondent: Deo gratias
Graduale, Allelúja vel Tractus (Prosa)
℟. Deo grátias
R. Amen.
Confórta me, Rex Sanctórum, summum tenens principátum: da sermónem rectum et benesonántem in os meum: ut pláceam tibi et ómnibus circumstantibus.

Dómine, lábia mea apéries, et os meum annuntiábit láudem tuam.

Diaconus lecturus Evangelium accedit ad Sacerdotem, et parum inclinatus petit ab eo Benedictionem, dicens: Domne, jube benedícere.

Sacerdos sedens, (et etiam mitra coopertus, si jus habeat eam deferendi,) dicit:
Corróboret Dóminus sensum tuum ac lábia tua: ut recte pronúnties nobis elóquia sua secúndum Evangélium, et pax tecum sit, in nómine Patris, et Fí ✠ lii, et Spíritus Sancti. Amen.
    
Benedícite, pater reverénde.
   
Deinde Sacerdos benedicit incensum sibi a Thuriferario stante oblatum, dicens:
Ab illo benedicáris, in cujus honóre cremáberis, in nómine Patris, et Fí ✠ lii, et Spíritus Sancti. Amen.

Diaconus osculando Altare, dicit:
Pax Christi, quam nobis per Evangélium suum trádidit, consérvet et confírmet corda et córpora nostra in vitam ætérnam. Amen.
  
Tum vadit ad locum Evangelii, cum aliis Ministris, secundum qualitatem diei, ibique stans, junctis manibus, cantat:

Deinde ad Librum conversus, junctis manibus, dicit: 
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
✠ Inítium, vel Sequéntia sancti Evangélii secúndum N.
  
Evangelium cantatur eodem modo, quo Epistola, sed paulo altius.

Pronuntians Inítium vel Sequéntia sancti Evangélii secúndùm N. pollice dextro signat Librum, deindè seipsum in fronte, ore, et pectore; et dum Chorus respondet, Glória tibi, Dómine
vertens se cum Choro ad Altare, genuflectit: posted cantat Evangelium junctis manibus: quo finito, Subdiaconus defert Librum apertum, vel Textum, Sacerdoti osculandum, dicens: Hæc sunt sancta Evangélia. Sacerdos osculatur Evangelium, dicens: Credo et Confíteor.

In Missis privatis, postquam Sacerdos legit Epistolam, Graduale, etc. delato Libro ad cornu Evangelii, inclinatus in medio Altaris, junctis manibus, dicit:
Dómine, lábia mea apéries, et os meum annuntiábit láudem tuam.

Deindè ad Librum conversus, junctis manibus, dicit: Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo. Et pronuntians, 
Inítium sive Sequéntia sancti Evangélii, etc. signat Librum et seipsum in fronte, ore, et pectore; et legit Evangelium: quo finito, Minister respondet, Laus tibi, Christe. Et Sacerdos osculatur Evangelium, dicens: Per evangélica dicta deleántur nostra delícta.

In Missa majori pro Defunctis, fit ut in aliis Missis, sed in choro Textus ad osculum offertum iis tantum qui in medio chori ad Missam intonat. In Missa privata, Sacerdos non osculatur Librum, nec dicat Per evangélica.

Si inter Missarum solemnia habenda sit Concio ad populum, habetur statim post Evangelium.

Caveat Sacerdos ne quocumque prætextu Oblationem anticipet antequam Chorus cantet Offertorium.
  
Post Evangelium (aut Concionem), Sacerdos in medio Altaris extendens, elevans, ac jungens manus, dicit, si dicendum sit, Credo in unum Deum, et prosequitur junctis manibus. Cum dicit Deum, caput Cruci inclinat: quod similiter facit, cum dicit, Jesum Christum, et simul adorátur. Ad illa autem verba, Et incarnátus est, genuflectit usque ad ista: Crucifíxus étiam. In fine, cum dicit: Et vitam ventúri sǽculi, signat se signo Crucis a fronte ad pectus.

In Missa majori cantatur integrum Symbolum a toto Choro simul, non vero alternis vicibus.

Credo in unum Deum, Patrem omnipoténtem, factórem cœli et terræ, visibílium ómnium et invisibílium: Et in unum Dóminum Caput inclinat Jesum Christum, Fílium Dei unigénitum; et ex Patre natum ante ómnia sǽcula; Deum de Deo, lumen de lúmine, Deum verum de Deo vero; génitum, non factum, consubstantiálem Patri, per quem ómnia facta sunt; qui propter nos hómines, et propter nostram salútem descéndit de cœlis; Flexis genibus dicit et incarnátus est de Spíritu Sancto ex María Vírgine; ET HOMO FACTUS EST; Surgit et prosequitur, crucifixus étiam pro nobis sub Póntio Piláto, passus sepúltus est; et resurréxit tértia die secúndum Scriptúras; et ascéndit in cœlum, sedet ad déxteram Patris; et íterum ventúrus est cum glória judicáre vivos et mórtuos; cujus regni non erit finis: Et in Spíritum Sanctum Dóminum et vivificantem; qui ex Patre Filióque procédit; qui cum Patre et Fílio Caput inclinat simul adorátur, et conglorificátur; qui locútus est per Prophétas: Et unam sanctam Cathólicam et Apostólicam Ecclésiam. Confiteor unum baptísma in remissiónem peccatórum: et expécto resurrectiónem mortuórum, Signat se dicens et vitam ventúri sǽculi. Amen.
  
Deinde Sacerdos osculatur Altare, et dicto Dóminus, versus ad populum dicit, vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo.

Postea dicit Orémus, et legit Offertorium: quo lecto, si fiat Oblatio a Clero, aut a populo, instrumentum pacis porrigit osculandum singulis offerentibus, dicens unicuique, Pax tecum, qui respondet, Etcum spíritu tuo.

In Missis autem pro Defunctis, dicit: Requiéscat, seu Requiéscant in pace; et quilibet respondet, Amen.

Cum offertur Panis benedicendus, Celebrans signando seipsum, dicit:

Benedicto Panis
℣. Adjutórium nostrum ✠ in nómine Dómini. ℟. Qui fecit cœlum et terram.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus. 

ORATIO
Dómine Jesu Christe, panis Angelórum, panis vivus ætérnæ vitæ, bene ✠ dícere dignáre panem istum, (vel panes istos) sicut benedixísti quínque panes in desérto; ut omnes ex eo (vel eis) gustántes, inde córporis et ánimæ percípiant sanitátem; Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen.

Sacerdos ter aspergit Panem aqua benedicta.

Tum reversus ad Altare, discooperiendo Calicem, dicit: Quid retríbuam Dómino pro ómnibus quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo.

Accipit Patenam cum Hostia, quam ponit super Corporale, et extendens manus super Hostiam, dicit:
Dixit Jesus discípulis suis: Ego sum panis vivus qui de cœlo descéndi. Si quis manducáverit ex hoc pane, vivet in ætérnum.

Et facto signo Crucis super Hostiam, vadit ad cornu Epistolæ, et ibi infundit vinum et aquam in calicem, dicens:
De látere Dómini nostri Jesu Christi exívit sanguis, et aqua páriter pro redemptióne mundi témpore passiónis in remissiónem peccatórum.

Deinde redit ad medium Altaris, et accepta Patena cum Hostia, ponit eam super Calicem, productoque signo Crucis super Calicem, ipsum accipit, et mediocriter elevatum tenens, utrumque simul offert, dicens:
Hanc oblatiónem, quǽsumus, omnípotens Deus, ut placátus accípias, et ómnium offeréntium, et eórum pro quíbus tibi offértur, peccáta indúlge.

Et paulo altius elevando Calicem, prosequitur:
In spíritu humilitátis, et in ánimo contríto suscipiámur Dómine, a te: et sic fiat sacrifícium nostrum, ut a te suscipiátur hódie, et pláceat tibi, Dómine Deus. Producens signum Crucis cum Calicem, dicit: er Christum Dóminum nostrum.

Deinde ponit Calicem super Corporale, depositaque Hostia ante Calicem, utrumque Corporali (vel Palla) cooperit.

Tum expandit manus, easque in altum porrectas jungens, elevatis ad cœum oculis statimque demissis, dicit: 
Veni, sanctificátor omnípotens, ætérne Deus, signat Oblata, et béne ✠ dic hoc sacrifícium tuo nómini præparátum.

De præparatione panis et vini, eorum Oblatione ac Thurificatione in Missa majori, vide Cap. V et VI de Ritu in Missa servando.
 
In Missa majori, Sacerdos Diacono Calicem ad Oblationem porrigent, quasi interrogando, dicit: Quid retríbuam Dómino pro ómnibus quæ retríbuit mihi? Cui respondet Diaconus: Ímmola Deo, sacrifícium láudis, et redde Altíssimo vota tua. 
  
Tum Sacerdos, facto signo Crucis super Calicem, ipsum accipit, dicens: 
Cálicem salutáris accipiam, et nomen Dómini invocábo.

Postea elevans Calicem cum Patena et Hostia superposita offert, dicens: Hanc oblatiónem, etc. In spíritu humilitátis, etc, ut supra.

Factá oblatione, benedicit incensum, dicens: Ab illo benedicáris, in cujus honóre cremáberis, in nómine Patris, et Fí ✠ lii, et Spíritus Sancti. Amen.
  
Et acepto Thuribulo ab Acholyto, incensat Oblata et Altare, dicens:
Dirigátur, Dómine, orátio mea, sicut incénsum in conspéctu tuo.
 
Facta Thurificatione Altaris, ut fusius explicatur in Rubricis generalibus, Sacerdos reddit Thuribulum Diácono, a quo bis incensatur; deinde lavat manus ad cornu Epistolæ dicens:
Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum, Dómine: Ut áudiam vocem láudis, et enárrem univérsa mirabília tua.
  
Postea redeundo ad medium Altaris, elevans oculos et statim demittens, junctis manibus, dicit:
Veni, Sancte Spíritus; reple tuórum corda fidélium, et tui amóris in eis ignem accénde.
  
Deinde, junctis manibus super Altare, aliquantulum inclinatus, dicit:
Súscipe, sancta Trínitas, hanc oblatiónem, quam tibi óffero in memóriam Incarnatiónis, Nativitátis, Passiónis, Resurrectiónis, Ascensionísque Dómini nostri Jesu Christi, necnon Sancti Spíritus consolatiónis, et in honórem semper vírginis Maríæ, et ómnium Sanctórum tuórum qui tibi placuerunt ab inítio mundi, seu eórum quorum hódie festívitas celebrátur, et quorum nómina et relíquiæ hic habéntur: ut illis profíciat ad honorem, nobis autem ad salútem; et ut illi omnes Sancti pro nobis intercédere dignéntur in cœlis, quórum memóriam ágimus in terris; Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Postea osculatur Altare, et versa facie ad populum, extendens et jungens manus, vocem paululum elata, dicit:
Oráte, pro me, fratres: ut meum sacrifícium et vestrum fiat acceptábile ante conspéctum Dei. Et vertit se ad Altare perficiendo circulum.
  
Ministri et circumstantes respondent:
Dóminus Deus omnípotens suscípiat sacrifícium de ore tuo, et de mánibus tuis, ad utilitátem sanctæ suæ Ecclésiæ, et ad salútem omnis pópuli Christiáni, et ad remédium ómnium fidélium defunctórum. Sacerdos submissa voce dicit: Amen.

Deinde manibus extensis, sine Orémus, subjungit Orationes secretas; quibus dictis, cum pervenerit ad conclusionem ultimæ, altiori voce dicit: Per ómnia sǽcula sæculórum, cum Præfatione ut infra.

Præfationem incipit Sacerdos, ambabus manibus positis hinc inde super Altare; quas aliquantulum elevat cum dicit, Sursum et caput corda. Jungit eas ante pectus, inclinat, cum dicit, Grátias agámus Dómino Deo nostro. Deinde disjungit manus, et disjunctas tenet usque ad finem Præfationis: et iterum jungit eas ante pectus, et inclinatus dicit, Sanctus. Cum vero dicit, Benedíctus qui venit, erectus signat se a fronte ad pectus.
  
℣. Per ómnia sǽcula sæculórum
℟. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Sursum corda.
℟. Habémus ad Dóminum.
℣. Grátias agámus Dómino Deo nostro.
℟. Dignum et justum est.

Præfatio Communis
Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestáles: cœli, cœlorúmque Virtútes, ac beáta Séraphim, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus Deus Sábaoth. Pleni sunt cœli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.

Præfationes propriæ
De Advéntu: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum; quem pérdito hóminum géneri Salvatórem miséricors et fidélis promisísti: cujus véritas instrúeret inscios, sánctitas justificáret ímpios, virtus adjuváret infirmos. Dumergo prope est ut véniat quem missúrus es, et dies affúlget liberatiónis nostræ : in hac promissiónum tuarum fide, piisgáudiis exultámus. Et ídeo cum Angelis et Archangelis, cum Thronis Dominatiónibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum glóriæ tuæ cánimus, sine fine dicéntes.

De Féria V in Cœna Dómini: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum, verum æternúmque Pontíficem, et solum sine peccáti mácula Sacerdótem; qui in novíssima Cœna formam sacrifícii perénnis instítuens, sacérdos et víctima semetípsum óbtulit, et præcépit offérri; qui týpico Páschati finem impónit, ut dum legális observántia mutátur, novo Sacraménto compleátur. Et ídeo cum Angelis et Archángelis, cum Thronis et Dominationibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum glóriæ tuæ canimus, sine fine dicéntes.

De Sancto Photíno, Sancto Irenǽo et Sócium, mártyrum: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus; qui nos secúndum misericórdiam tuam magnam de ténebris ad lucem vocáre dignátus es, et de potestáte sátanæ eréptos, in fílios adoptiónis assúmere. Tua enim, Dómine, misericórdia, tua grátia, verbum fidei in nobis Mártyrum tuórum labóre seminátum est, et sánguine fœcundátum. Nunc ergo, Pater sancte, confírma hoc quod operátus es in nobis, et gregem istum quem Fílio tuo donásti, consérva tuæ virtútis auxílio; ut sanctificátum in veritáte, perféctum in unitáte, consummáre dignéris in glória: per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam treméntes adórant Angeli, et omnes Spirítuum cœléstium Chori, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.

De Sanctíssimo Sacraménto: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum; qui remótis carnálium victimarum inánibus umbris, corpus et sánguinem suum nobis in sacrificium commendávit, ut in omni loco offerátur nómini tuo quæ tibi sola complácuit oblátio munda. In hoc ígitur inscrutabilis sapiéntiæ et immensæ caritátis mystério, idípsum quod semel in cruce perfecit, non cessat mirabíliter operári ipse ófferens et ipse oblátio. Et nos unam secum hóstiam efféctos, ad sacrum invítat convivium, in quo ipse cibus noster súmitur, recólitur memória Passiónis ejus, mens implétur grátia, et futúræ glóriæ nobis pignus datur. Et ídeo cum Angelis et Archangelis, cum Thronis et Dominatiónibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum gloriæ tuæ cánimus, sine fine dicéntes.

De Nativitáte Sancte Joánnis Baptístæ: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus; et in die festivitátis hodiérnæ, qua beátus Joánnes exórtus est, tuam magnificéntiam collaudáre; qui vocem matris Dómini nondum éditus sensit, et matris adhuc cláusus útero advéntum salútis humánæ prophética exultatióne significávit: qui et genitrícis sterilitátem concéptus ábstulit, et patris linguam natus absolvit, solúsque ómnium Prophetárum Redemptórem mundi quem prænuntiavit, osténdit, Jesum Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam láudant Ángeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes: cœli cœlorúmque Virtútes, ac beáta Séraphim, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.

De Sanctis: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus: qui glorificáris in concílio Sanctorum, et eórum coronándo mérita, corónas dona tua: qui nobis in eórum præbes et conversatióne exemplum, et communióne consortium, et intercessióne subsídium: ut tantam habéntes impósitam nubem téstium, per patiéntiam currámus ad propósitum nobis certámen, et cum eis percipiámus immarcescíbilem glóriæ corónam; per Jesum Christum Dóminum nostrum, cujus sánguine ministrátur nobis intróitus in ætérnum regnum. Per quem majestátem tuam treméntes adórant Angeli, et omnes Spirítuum cœléstium Chori, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.

De Dedicatióne ecclésiæ: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus; et pro ánnua dedicatióne Tabernáculi hujus, honórem débitum tibi reférre, cujus virtus magna, píetas copiosa: réspice, quæsumus, Dómine, de cælo, et vide, et vísita domum istam; ut quisquis in ea nómini tuo supplicáverit, libénter exáudias, et satisfaciéntibus cleménter ignoscas. Hic tibi Sacerdotes tui sacrificium laudis offerant; hic fidélis pópulus vota persólvat. Hic peccatorum ónera deponántur; hic fides sancta stabiliátur. Hinc píetas absolúta rédeat; hinc iníquitas emendáta discédat. Invéniat apud te, Dómine, locum véniæ, quicúmque satisfáciens huc confúgerit, et conscio dolóre victus altária tua rivis suárum elúerit lacrymárum. Hic si quando pópulus tuus tristis mœstúsque convénerit, tu acquiésce rogánti, et rogátus indúlge, per Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominationes, tremunt Potestátes: cœli cœlorúmque Virtútes, ac beáta Séraphim, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admitti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.

De Fidélium defunctórum: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum: in quo nobis spem beátæ resurrectiónis concessísti, ut dum natúram contristat certa moriéndi condítio, fidem consolétur futúræ immortalitátis promíssio. Tuis enim fidélibus, Dómine, vita mutátur, non tollitur; et dissolúta terréstris hujus habitatiónis domo, ætérna in cælis habitátio comparátur. Et ideo cum Angelis et Archángelis, cum Thronis et Dominatiónibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum glóriæ tuæ canimus, sine fine dicéntes.
  
CANON MISSÆ

Sacerdos extendens et jungens manus, oculisque elevatis, et statim demissis, ac manibus junctis et super altare positis, profunde inclinatus, dicit submissd voce:
Te ígitur, clementíssime Pater, per Jesum Christum Fílium tuum Dóminum nostrum, súpplices rogámus ac pétimus, osculatur Altare, uti accépta hábeas, et benedícas, erigit se, jungit manus, et signat ter super oblata, hæc  dona, hæc ✠ múnera, hæc  sancta sacrifícia illibáta: extensis manibus prosequitur, in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre, et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro N. et Antistite nostro N., et Rege nostro N., et ómnibus orthodóxis, átque cathólicæ, et Apostólicæ fidei cultóribus.
  
Commemoratio pro vivis.
Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N.elevat et jungit manus, et orat aliquantulum pro quibus orare intendit, deindè manibus extensis prosequitur: et ómnium circumstántium, quórum tibi fides cógnita est, et nota devótio, pro quíbus tibi offérimus, vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium láudis, pro se suísque ómnibus, pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis, et incolumitátis suæ; tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
  
Infra Actionem
Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri caput inclinat, Jesu Christi: sed et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum: Petri et Páuli, Andréæ, Jacóbi, Joánnis, Thomas, Jacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Joánnis et Páuli, Cosmæ et Damiáni, et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Jungit manus: Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Tenens manus expansas super oblata, dicit:
Hanc ígitur oblatiónem servitútis nostræ, sed et cunctæ famíliæ tuæ, quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: díesque nostras in tua pace dispónas, átque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum júbeas grege numerári. Per Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, signat ter super oblata, bene  díctam, adscrí  ptam, ra  tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: signat semel super Hostiam, ut nobis Cor  pus, et semel super Calicem, et Sán  guis elevat ac jungit manus, fiat dilectíssimi Fílii tui Dómini nostri Jesu Christi.
 
Extergens pollices et indices super Corporale, prosequitur: Qui prídie quam paterétur, Hostiam accipit, accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas: elevat oculos, et elevátis óculis in cœlum ad te Deum Patrem suum omnipoténtem, caput inclinat, tibi grátias agens, sinistra tenens Hostiam, dextra signat super eam, bene  díxit, fregit, deditque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes:

Tenens ambabus manibus Hostiam inter pollices et indices, profert verba consecrationis secreto, distincte, et attente:
HOC EST ENIM CORPUS MEUM.

Hostiam consecratam genuflexus adorat, surgit, ostendit populo, reponit super Corporale, iterum adorat (et non disjungit pollices et indices, nisi quando Hostia tractanda est, usque ad ablutionem digitorum), tunc detecto Calice, dicit:
Símili modo, póstquam cœnátum est, ambabus manibus accipit Calicem, accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas, ac venerábiles manus suas: item tibi grátias agens, sinistra tenens Calicem, dextra signat super eum, bene  díxit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes:

Profert verba consecrationis secreto super Calicem, tenens illum paululum elevatum:
HIC EST ENIM CALIX SÁNGUINIS MEI, NOVI ET ÆTÉRNI TESTAMÉNTI: MYSTÉRIUM FÍDEI: QUI PRO VOBIS, ET PRO MULTIS EFFUNDÉTUR IN REMISSIÓNEM PECCATÓRUM.
  
Reponens Calicem super Corporale, prosequitur secreto: Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis.
  
Genuflexus adorat: surgit, ostendit populo, deponit, cooperit, et iterum adorat: deinde extensis brachiis in modum crucis, dicit:
Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, ejúsdem Christi Fílii tui Dómini nostri tam beátæ passiónis, necnon et ab inferis resurrectiónis, sed et in cœlos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ majestáti tuæ de tuis donis ac datis, jungit manus, et signat ter super Hostiam et Calicem simul, Hóstiam  puram, Hóstiam  sanctam, Hostiam  immaculátam, signat semel super Hostiam, Panem  sanctum vitæ ætérnæ, et semel super Calicem, et Cálicem  salútis perpétuæ.

Extensis manibus prosequitur: Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sícuti accépta habére dignátus es múnera púeri tui justi Abel, et sacrificium Patriárchæ nostri Ábrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam.
  
Profunde inclinatus ante Altare, manibus supra pectus cancellatis in modum crucis, dicit:
Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: jube hæc perférri per manus sancti Ángeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ majestátis tua, ut quótquot, osculatur Altare, ex hac altáris participatióne erigit se, et jungit manus, sacrosánctum Fílii tui, signat semel super Hostiam Cor  pus, et semel super Calicem, et Sán  guinem sumpséimus, seipsum signat, omni benedictióne cœlésti et grátia repleámur. Jungit manus: Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Commemoratio pro Defunctis. 
Extendit manus: Meménto étiam, Dómine, famulórum, famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei et dórmiunt in somno pacis: Jungit manus, Deo commendat defunctos, maxime eos pro quibus orare intendit: deinde extensis manibus prosequitur: Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus, locum refrigérii, lucis et pacis, ut indúlgeas, deprecámur. Jungit manus, et caput inclinat: Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Manu sinistra super Corporali posita, dextra percutit pectus, elatiori voce dicens:
Nobis quóque peccatóribus, extensis manibus, submissa voce prosequitur fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam, et societátem donáre dignéris, cum tuis Sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Joánne, Stéphano, Mathía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Ágatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quórum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quǽsumus, largítor admítte. Jungit manus: Per Christum Dóminum nostrum.

Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, signat ter super Hostiam et Calicem simul, sanctí ficas, viví ✠ ficas, bene  dícis, et præstas nobis.

Discooperit Calicem, genuflectit, surgit, accipit Hostiam inter pollicem et indicem manus dextræ, et cum ed super Calicem, quem manu sinistra tenet, ter signat a labro ad labrum, dicens: Per ip  sum, et cum ip  so, et in ip  so, bis signat inter Calicem et pectus, est tibi Deo Patri  omnipoténti, in unitáte Spíritus Sancti, omnis honor et glória, tenens manu dextra Hostiam super Calicem, sinistra Calicem, dicit alta voce: Per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.

Oremus.
Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti, audémus dícere:
 
Pater noster, qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, Elevat Calicem simul cum Hostia, ut ad pópulo adoretur, dicens: sicut in cœlo, Demittit dicens: et in terra: Reponem Hostiam, et cooperto Calice, genuflectit, surgit, et manus extendit, interea prosequitur: Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimittimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem. ℟. Sed líbera nos a malo.
 
Sacerdos submissa voce dicit: Amen.
 
Deinde, sinistra super Corporali posita, Patenam Purificatorio extersam accipit inter indicem et medium digitos manus dextræ, et eam tenens super Corporali erectam, dicit alta voce:
Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis prætéritis, præséntibus, et futúris; et intercedénte beáta et gloriósa semper vírgine Dei genitríce María, Sinistra pectori admota, signat se cum Patena a fronte ad pectus, dicens: et beátis Apóstolis tuis, Petro et Páulo, atque Andræa, cum ómnibus Sanctis Et eam osculatur, dicens: da propítius pacem in diébus nostris; Submittens Patenam Hostiæ, prosequitur: ut ope misericórdias tuas adjúti, et a peccáto simus semper líberi, et ab omni perturbatióne secúri.
  
Discooperit Calicem, genuflectit, surgit, accipit Hostiam, frangit eam super Calicem per medium, dicens:
Per eúmdem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum,
Partem quæ in dextra est, ponit super Patenam; deinde ex parte quæ in sinistra remansit, frangit particulam, dicens: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus:
Aliam mediam partem manu sinistra ponit super Patenam; et dextra tenens particulam super Calicem, et sinistra Calicem, dicit: Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.

***
Benedictio Archiepiscopi
(Hic in Missa Pontificali D. D. Archiepiscopus, reposita particula Hostiæ super Patena, benedicit populum: sed anted Diaconus conversus ad populum et tenens ambabus manibus baculum pastoralem, cantat:
℣. Humiliáte vos ad benedictiónem.
Chorus respondet:
℟. Deo grátias.

Reliqua cantantur et observantur a D. D. Archiepiscopo, ut in Benedictionali habetur, et cùm signat super Calicem, cantando dicit:
℣. Et pax  ejus sit  semper vobís  cum.
℟. Et cum spiritu tuo).

***

Cum ipsa particula Sacerdos signat ter super Calicem, dicens:
℣. Pax Dómini sit semper vobís cum
℟. Et cum spiritu tuo.

Tenens particulam ipsam super Calicem, dicit intelligibili voce:
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, dona nobis pacem.

(In Missis pro Defunctis non dicitur miserére nobis, sed ejus loco dicitur, dona eis réquiem: et in tertio additur, sempitérnam).

Particulam mittit in Calicem, dicens secreto:
Hæc sacrosáncta commíxtio Córporis et Sánguinis Dómini Nostri Jesu Christi sit mihi omnibúsque suméntibus salus mentis et córporis, et ad vitam ætérnam capescéndam præparátio salutáris; Per eúmdem Christum Dóminum nostrum.

Cooperit Calicem, genuflectit, surgit, et junctis manibus super Altare, oculisque ad SS. Sacramentum intentis, inclinatus dicit sequentes Orationes, quarum prima omittitur in Missis pro Defunctis.
Dómine Jesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis; ne respícias peccáta et scélera mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ, eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre, custodíre et coadunáre dignéris; Qui vivis et regnas Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
  
Si danda est pax, Celebrans osculatur Altare primum, et deinde instrumentum pacis a Diacono oblatum, dicens:
℣. Pax tecum.
℟. Et cum spítitu tuo.
  
(In Missis pro Defunctis, paх non datur).
  
Domine sancte, Pater omnipotens, æterne Deus, da mihi hoc Corpus et Sánguinem Dómini nostri Jesu Christi ita súmere, ut remissiónem ómnium peссаtórum meórum per hoc mérear accípere, et tuo sancto Spíritu repléri, quia tu es Deus, et in te est Deus, et præter te non est álius nisi tu; Qui cum eodem Fílio et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Dómine Jesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti, líbera me, quǽso, per hoc sacrum Corpus et Sánguinem tuum a cunctis iniquitátibus meis, et univérsis malis meis: et fac me tuis semper obœdíre mandátis, et a te núnquam in perpétuum separári me permittas; Qui cum eódem Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
  
Genuflectit, surgit, et dicit secreto:
Panem cœéstem accípiam, et nomen Dómini invocábo.
Deinde accipit ambas partes Hostiæ inter pollicem et indicem sinistræ manus; et Patenam inter eumdem indicem et medium supponit, atque parum inclinatus, dextra percutiens pectus tribus vicibus, elata aliquantulum voce, dicit: Dómine, non sum dignus secreto prosequitur, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
  
Postea dextra se signans cum Hostia super Patenam, dicit:
Dómini nostri Jesu Christi, et Sánguis ejúsdem custódiat me, et perdúcat in vitam ætérnam. Amen.

Tum inclinatus, cubitis super Altare positis, sumit reverenter ambas partes Hostiæ, jungit manus, et quiescit aliquantulum in meditatione SS. Sacramenti.
 
Deinde discooperit Calicem, genuflectit, Patena colligit fragmenta, si quæ sint, et excutit in Calicem, quem dextra accipit; signans se signo Crucis cum Calice, sumit totum Sanguinem cum particula.

(Et si qui sint communicandi, eos communicat:
  
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Mariæ semper vírgini, beáto Michaeli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo, et ópere: (Percutit sibi pectus ter, dicens:) mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.
  
Misereátur nostri omnípotens Deus; et dimíttat nobis ómnia peccáta, et perdúcat nos Dóminus noster Jesus Christus cum suis sanctis ad vitam ætérnam. ℟. Amen.
  
Signat cum signo Crucis, dicens:
Absolutiónem et veram remissiónem ómnium peccatórum vestrórum, per confessiónem, contritiónem, pœniténtiam, et per satisfactiónem, et emendatiónem vitæ, tríbuat vobis omnípotens Pater pius et miséricors Dóminus. Amen.

Ecce Agnus Dei: ecce qui tollit peccata mundi.
Ter: Dómine, non sum dignus ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.

Corpus Dómini nostri Jesu Christi custódiat ánimam tuam in vitam ætérnam. Amen).
  
Deinde super Altare porrigit Calicem Ministro, qui infundit in eum parum vini, quo se purificat, dicens:
Corpus Dómini nostri Jesu Christi quod accépi, et Sanguis ejus quo potátus sum, inhǽreant viscéribus meis, et non véniant mihi ad judícium, nec ad condemnatiónem, sed profíciant mihi ad salútem, et ad remédium animæ meæ. Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
 
Deinde vino et aquæ abluit pollices et indices super Calicem, quos abstergit Purificatorio, dicens:
Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus, ut de Córpore et Sánguine Dómini nostri Jesu Christi fiat nobis remédium sempiternum in vitam ætérnam. Amen.

Sumit ablutionem, extergit os, et Calicem, quem operit; et plicato Corporali, in Altari collocat Calicem, ut in principio Missæ. 
  
Deinde, ad cornu Epistolæ dicit Communionem. Tum osculatur Altare in medium, et caput Crucis inclinans dicit, Dóminus, conversusque ad populum, dicit vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo.

Revertitur ad cornu Epistolæ, et ibi dicit Postcommunionem, qua dicta, rursus osculatur Altare in medio, et dicto Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo, dicit pro qualitate Missæ, Ite, missa est: vel Benedicámus Dómino. ℟. Deo grátias.

In Missis pro Defunctis dicit versus Altare, Requiéscant in pace. ℟. Amen.
  
Sacerdos inclinatus ante medium Altaris, manibus junctis super eo, dicit:
Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta: ut sacrificium, quod óculis tuæ majestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque, et ómnibus, pro quíbus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Deinde osculatur Altare in medio: et elevatis oculis, extendens, elevans et jungens manus, caputque Cruci inclinans, dicit intelligibili voce:
Benedícat vos omnípotens Deus: et versus ad populum, semel producendo signum Crucis super eo, prosequitur, Pater, et Fí ✠ lius, et Spíritus Sanctus. ℟. Amen.
  
In Missis Defunctorum non datur benedictio, sed dicto Pláceat tibi, Sacerdos osculatur Altare et recedit vel legit Evangelium, ut infra.

In Ecclesia Primatiali non datur benedictio in Missis majoribus; sed finita Oratione Pláceat, Sacerdos recedendo ab Altari, præcedentibus Ministris, recitat Evangelium In princípio.

In aliis Ecclesiis in Missa majori, Celebrans, data benedictione ut supra, redeundo in Vestiarium recitat Evangelium In princípio, si dicendum sit; vel cum pervenerit in Vestiarium, legit ultimum Evangelium, si proprium sit; nisi duæ dicantur Missæ, ut dicitur in Rubricis generalibus, Cap. 8. de Ritu in Missa solemni servando.

In Missis privatis Celebrans, data benedictione et osculato Altari, dicit in cornu Evangelii Dóminus vobíscum, et Inítium, vel Sequéntia sancti Evangélii: signans Evangelium, et seipsum in fronte, ore et pectore, ut in aliis Evangeliis; tum legit Evangelium secundum Joannem, In princípio, etc. ut sequitur, vel aliud.

℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
  
✠ Inítium sancti Evangélii secúndum Joánnem.
℟. Glória tibi, Dómine.

In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Ómnia per ipsum facta sunt, et sine ipso factum est nihil quod factum est. In ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt. Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Joánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine. Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quótquot áutem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fieri, his qui credunt nómine ejus, qui non ex sanguínibus, néque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. Genuflectit ET VERBUM CARO FACTUM  EST: Surgit et prosequitur, et habitávit in nobis (et vídimus glóriam ejus, glóriam quasi Unigeniti a Patre), plenum grátiæ et veritátis. Deo grátias.
  
Finito Evangelio discedens Sacerdos ab Altari submissd voce privatim recitat ad devotionem Hymnum Te Deum, vel Canticum Trium Puerorum, Benedícite, etc.

In Missis pro Defunctis, statim dicitur Psalmus De profúndis, et deinde Hymnus Te Deum, vel Canticum Benedícite, ut supra.

viernes, 7 de agosto de 2026

ORACIÓN DE SAN CAYETANO PARA DESPUÉS DE MISA

  
LATÍN
Réspice, Dómine, Sancte Pater, de sanctuário tuo et de excélso cœlórun habitáculo, et vide hanc sacrosánctam Hóstiam, quam tibi offert magnus Póntifex noster, sanctus puer tuus, Dóminus Jesus, pro peccátis fratrum suórum; et esto placábilis super multitúdinem malítiæ nostræ. Ecce, vox Sánguinis fratris nostri Jesu Christi clamat ad te de Cruce. Exáudi, Dómine: placáre, Dómine: atténde et fac ne moréris propter temetúpsum, Deus meus, qui nomen tuum invocátum est super civitátem istam et super pópulum tuum; et fac nobíscum secúndum misericórdiam tuam. Amen.

Ut civitátem istam defendére, pacificáre, custodíre, conserváre et benedícere dignéris: Te rogámus, audi nos.
  
TRADUCCIÓN
Mira, Señor y Padre santísimo, desde tu santuario, y sublime morada celestial esta sacrosanta Hostia que ofrece nuestro Sumo Pontífice Jesús, Hijo tuyo y Señor nuestro, por los pecados de sus hermanos: aplácate, no obstante las muchas maldades del mundo; atiende a la voz de la Sangre de nuestro hermano Jesucristo que clama a Ti desde la Cruz: otorga, Señor, nuestros ruegos: aplácate Señor, y concédenos lo que te pedimos; no des largas por ser Tú quién eres, Dios mío, pues tu santo Nombre ya se invocó sobre tu pueblo; y haz con nosotros según tu misericordia. Amén.

Para que te dignes defender, pacificar, custodiar, conservar y bendecir esta ciudad: Te rogamos, óyenos.

El Papa Pío IX, mediante decreto del 4 de Febrero de 1877, se dignó conceder cien días de Indulgencia una vez al día por el rezo de esta oración.

miércoles, 1 de julio de 2026

DE LA FORMA DE LA CONSAGRACIÓN DEL VINO EN LA MISA


Objeciones por las que parece que las palabras: «éste es el cáliz de mi Sangre, del nuevo y eterno testamento, misterio de fe, que será derramada por vosotros y por muchos para el perdón de los pecados», no son la forma adecuada de la consagración del vino.
  1. Como el pan se convierte en el Cuerpo de Cristo en virtud de la consagración, así también el vino en la Sangre de Cristo, como se ha demostrado anteriormente (cuestión 76, art. 1.º, respuesta a la objeción 2.ª). Pero en la forma de la consagración del pan se indica directamente el Cuerpo de Cristo, sin añadir nada más. Luego inadecuadamente se indica en esta forma la Sangre de Cristo de modo indirecto, al añadir cáliz directamente diciendo: «Este es el cáliz de mi Sangre».
  2. Aún más: no son de mayor eficacia las palabras que se dicen para la consagración del pan que las que se dicen para la consagración del vino, ya que las unas y las otras son palabras de Cristo. Pero inmediatamente de decir: «Esto es mi Cuerpo», queda realizada la consagración del pan. Luego nada más decir: «Este es el cáliz de mi Sangre», queda realizada la consagración de la Sangre. En cuyo caso, no parece que las palabras que siguen sean parte esencial de la forma, tanto más cuanto que pertenecen a las propiedades de este sacramento.
  3. El Nuevo Testamento parece pertenecer al mundo de la inspiración interior, como consta por el Apóstol en Heb. 8, 8.10, cuando cita las palabras de Jer. 31, 31.33: «Pactaré con la casa de Israel una alianza nueva…, pondré mi ley en su interior». El sacramento, sin embargo, se celebra de forma visible y externa. Luego no es adecuado que se diga en la forma del sacramento del Nuevo Testamento.
  4. Se dice que una cosa es nueva cuando todavía está cercana al principio de su existencia. Pero lo eterno no tiene principio en su existencia. Luego inadecuadamente se dice: «del nuevo y eterno», pues parece implicar contradicción.
  5. Es preciso evitar a los hombres las ocasiones de error, tal y como se recomienda en Is. 57, 14: «Quitad los obstáculos del camino a mi pueblo». Pero algunos erraron al pensar que el Cuerpo y la Sangre de Cristo están en este sacramento en sentido místico solamente (cuestión 75, art. 1.º). Luego es inadecuado que en esta fórmula se diga: «Misterio de fe».
  6. Más arriba se ha dicho que de la misma manera que el bautismo es el sacramento de la fe, así la Eucaristía es el sacramento de la caridad. Luego en esta forma debería haberse puesto caridad, y no fe.
  7. Todavía más: todo este sacramento, en lo que se refiere al Cuerpo y en lo que se refiere a la Sangre, es el memorial de la Pasión del Señor, según el texto de 1.ª Cor. 11, 26: «cada vez que comáis este pan y bebáis este cáliz anunciaréis la muerte del Señor». Luego no debió hacerse mención de la Pasión de Cristo y de su fruto sólo en la forma de la consagración de la Sangre, y no en la forma de la consagración del Cuerpo, teniendo en cuenta sobre todo que en Lc. 22, 19 dijo el Señor: «Esto es mi Cuerpo que será entregado por vosotros» (1.ª Cor. 11, 24).
  8. La Pasión de Cristo, como se ha dicho (cuestión 48, art. 2.º; cuestión 49, art. 3.º), fue suficiente para todos y de su eficacia se aprovecharon muchos. De aquí que se debió decir «será derramada por todos» o «por muchos», sin que se añadiera «por vosotros».
  9. Las palabras con que se consagra este sacramento tienen eficacia por la institución de Cristo. Pero ningún evangelista escribe que Cristo haya dicho todas estas palabras. Luego no es adecuada la forma de la consagración del vino.
   
En cambio la Iglesia, instruida por los Apóstoles, utiliza esta forma de la consagración del vino.

Respondo: Acerca de esta forma hay dos opiniones. Unos, efectivamente, afirmaron que lo esencial de esta forma está constituido por las palabras: «éste es el cáliz de mi Sangre», y no por lo demás. Pero esta opinión no parece exacta porque las palabras que siguen son determinaciones del predicado, o sea, de la Sangre de Cristo, y por ello pertenecen a la integridad de la frase.
  
Por eso otros, con mejor criterio, sostienen que todo lo que sigue pertenece a la esencia de la forma, hasta la proposición: «cada vez que hiciereis esto», que pertenece al uso de este sacramento, por lo que esta proposición ya no es de la esencia de la forma. Y es por esto por lo que el sacerdote pronuncia todas las palabras que siguen con el mismo rito y con el mismo gesto, o sea, teniendo el cáliz entre las manos. Por otra parte, también en Lc. 22, 20 se intercalan las palabras que siguen entre las palabras de la primera parte, cuando se dice: «Este cáliz es la nueva alianza en mi Sangre».

Hay que decir, por tanto, que todas estas palabras pertenecen a la esencia de la forma. Pero las primeras palabras: «Este es el cáliz de mi Sangre», significan precisamente la conversión del vino en la Sangre, del modo que ya se dijo (art. 2.º) en la forma de la consagración del pan. Y las palabras siguientes designan el poder de la Sangre derramada en la Pasión, un poder que se efectúa en este sacramento y que se ordena a tres cosas. La primera y principal, a alcanzar la vida eterna, según el texto de Heb. 10, 19: «Tenemos plena seguridad de entrar en el santuario por el poder de su Sangre». Y para indicar esto dice: «nueva y eterna alianza». Segunda, a la justificación de la gracia, que es el fruto de la fe, como se dice en Rom. 3, 25-26: «A quien Dios ha propuesto como medio de propiciación por la fe en su Sangre… para que Él sea justo y justificador de los que creen en Jesús». Y para indicar esto se pone: «misterio de fe». Y tercera, para remover los obstáculos que impiden conseguir las dos cosas precedentes, o sea, remover los pecados, conforme a lo que se dice en Heb. 9, 14: «La Sangre de Cristo… purificará nuestra conciencia de las obras muertas», o sea, de nuestros pecados. Y para indicar esto añade: «que será derramada por vosotros y por muchos para el perdón de los pecados».
 
A Las Objeciones:
  1. La frase «Este es el cáliz de mi Sangre» es una expresión figurativa y puede entenderse de dos maneras. Una, como metonimia, tomando el continente por el contenido, en cuyo caso el sentido es: «Esta es mi Sangre contenida en el cáliz». Se hace aquí mención del cáliz porque la Sangre de Cristo se consagra en este sacramento como bebida de los fieles, algo que no es propio de la sangre, y por eso era necesario que se indicase aquí la sangre por el vaso del que uno se sirve para beber. Otra, como una metáfora, en el sentido de que por cáliz se entiende figurativamente la Pasión de Cristo, la cual embriaga como un cáliz, al decir de Lam. 3, 15: «Me ha llenado de amargura y me ha embriagado de ajenjo». Por lo que el Señor llamó cáliz a su propia Pasión en Mt. 26, 39 cuando dice: «Pase de mí este cáliz» cuyo sentido sería: «Este es el cáliz de mi Pasión». Y de esta Pasión se hace mención en la consagración de la Sangre por separado del Cuerpo, porque la Sangre se separó del Cuerpo por la Pasión.
  2. Puesto que, como se ha dicho ya (a la objeción 1.ª; cuestión 76 art. 2.º, respuesta a la objeción 1.ª), la Sangre consagrada por separado representa claramente la Pasión de Cristo, el efecto de la Pasión debía ser mencionado mejor en la consagración de la Sangre que en la consagración del Cuerpo, que es el que padeció. Lo cual también se indica cuando el Señor dice: «que será entregado por vosotros», como queriendo decir: «que por vosotros será sometido a la Pasión».
  3. El testamento consiste en disponer de la herencia. Ahora bien, Dios dispuso que había de dar a los hombres la herencia celestial por la virtud de la Sangre de Jesucristo, porque, como se dice en Heb. 9, 16: «Donde hay un testamento es necesario que intervenga la muerte del testador». Pero la Sangre de Cristo se nos ha dado a los hombres de dos maneras. Una, en figura, lo cual pertenece al Antiguo Testamento. Por eso el Apóstol, en el mismo lugar (v. 18), concluye: «Por donde ni el primer testamento fue ratificado sin Sangre». Lo cual consta por lo que se lee en Ex. 24, 7-8: «Después de haber leído todo lo mandado por la ley, Moisés asperjó a todo el pueblo diciendo: “Esta es la sangre del testamento que el Señor ha concluido con vosotros”».
       
    Otra, en su realidad, y esto pertenece al nuevo testamento, y es de lo que habla el Apóstol en el mismo lugar (v. 15) cuando dice: «Por consiguiente, Cristo es el mediador del nuevo testamento, para que, ocurrida la muerte, alcancen la promesa los que han sido llamados a la herencia eterna». Por tanto, aquí se dice en la forma: «Sangre del nuevo testamento», porque ésta se nos da no ya en figura, sino en su realidad. Por eso se añade: «que será derramada por vosotros». La inspiración interior deriva de la virtud de la Sangre en el sentido de que somos justificados por la Pasión de Cristo.
  4. Este testamento es nuevo por la novedad de su donación sacramental. Y se le llama eterno porque Dios lo tenía decretado desde la eternidad, y porque con él se consigna la herencia eterna. Además, la misma persona de Cristo, con cuya Sangre se nos otorga el testamento, es eterna.
  5. La palabra misterio se utiliza aquí no para excluir la verdad, sino para destacar su ocultamiento. Porque en este sacramento la misma Sangre de Cristo está presente de modo oculto, y porque la Pasión de Cristo fue prefigurada en el Antiguo Testamento de modo oculto también.
  6. La Eucaristía es sacramento de la fe en el sentido de que es objeto de fe. Porque que la Sangre de Cristo esté realmente presente en este sacramento, solamente puede afirmarse por la fe. La misma Pasión de Cristo justifica por la fe. Al bautismo, sin embargo, se le llama sacramento de la fe porque lleva consigo una profesión de fe. Pero a este sacramento se le llama sacramento de la caridad porque la significa y la causa.
  7. Ya hemos dicho (respuesta a la objeción 2.ª) que la Sangre consagrada separadamente del Cuerpo representa más claramente la Pasión de Cristo. Y, por eso, se hace mención de la Pasión de Cristo y de su fruto en la consagración de la Sangre, y no en la consagración del Cuerpo.
  8. La Sangre de la Pasión de Cristo no sólo tiene eficacia para los judíos elegidos, a quienes se les dio la sangre del antiguo testamento, sino también para los gentiles; y no sólo para los sacerdotes que realizan este sacramento, y para aquellos que lo reciben, sino también para aquellos a quienes se ofrece. Por eso señaladamente se dice: «por vosotros» judíos, «y por muchos», o sea, gentiles. O también «por vosotros, que lo coméis, y por muchos, por quienes se ofrece»?
  9. Los evangelistas no intentaban transmitirnos las formas de los sacramentos, unas formas que convenía mantener ocultas en la primitiva Iglesia, como dice Dionisio al final de su obra Jerarquía Eclesiástica, sino que intentaron tejer la historia de Cristo.
       
    Y, sin embargo, casi todas estas palabras pueden encontrarse en los diversos lugares de la Escritura. Porque la locución «éste es el cáliz» se encuentra en Lc. 22, 20 y en 1.ª Cor. 11, 25. En Mt. 26, 28 se dice: «Esta es mi Sangre del nuevo testamento que será derramada por vosotros para el perdón de los pecados». Las adiciones de eterno y misterio de fe se derivan de la tradición del Señor, llegada a la Iglesia a través de los Apóstoles, de acuerdo con lo que se dice en 1.ª Cor. 11, 23: «Yo recibí del Señor lo que os he transmitido».

SANTO TOMÁS DE AQUINO, Suma Teológica, parte III, cuestión 78, art. 3.º.

martes, 23 de junio de 2026

PREFACIO DE LA VIGILIA DE SAN JUAN BAUTISTA

Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus: Exhibéntes solémne jejúnium, quo beáti Joánnis Baptístæ natalítia prævenímus; cujus génitor eum, Verbi Dei núntium dúbitans nascitúrum, vocis est privátus offício, et eódem recépit nascénte sermónem; quíque, Ángelo promitténte, dum non credit, obmútuit; magnífici præcónis exórtu, et lóquens factus est et prophéta; máterque páriter stérilis, ǽvoque confécta non solum puerpério fœcúnda procéssit; sed étiam, quo beátæ Maríæ fructum sédula voce benedictióne suscíperet, spíritu Divinitátis ímpleta est; ipséque progénitus, utpóte viæ cœléstis adsértor, víam Dómino mónuit præpárari; séraque in supréma paréntum ætáte concrétus et éditus, procreándum novíssimis tempóribus humáni géneris disséruit Redemptórem. Per quem majestátem tuam láudant Ángeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Cœli cæmœlorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quíbus et nostras voces ut admítti júbeas, deprecámur, súpplici confessione dicéntes: Sanctus…

jueves, 18 de junio de 2026

PREFACIO DEL SAGRADO CORAZÓN EUCARÍSTICO DE JESÚS


Prefacio otorgado a la archidiócesis de Malinas (Bélgica) para la misa del Sagrado Corazón Eucarístico de Jesús el 9 de Noviembre de 1921.
  
LATÍN
Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper, et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum. Qui prídie quam pro nobis immolarétur in ara Crucis, dilectiónis suæ in hómines divítias velut effúndens, de Cordis sui thesáuro Eucharístiæ prompsit mystérium. In quo credéntium fides álitur, spes provéhitur, cáritas roborátur, et futúræ glóriæ pignus accípitur. Et ídeo cum Ángelis et Archángelis, cum Thronis et Dominatiónibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum glóriæ tuæ cánimus, sine fine dicéntes: Sanctus…

TRADUCCIÓN
Verdaderamente es digno y justo, equitativo y saludable, que siempre y en todo lugar te demos gracias, Señor santo, Padre omnipotente y eterno Dios, por Jesucristo nuestro Señor. El cual, antes de inmolarse por nosotros en el ara de la Cruz, deseando derramar sobre los hombres las riquezas de su amor, sacó del tesoro de su Corazón el misterio de la Eucaristía, en el cual es alimentada la fe de los creyentes, incrementada su esperanza, fortalecida su caridad, y reciben ellos la prenda de la gloria futura. Y por eso, con los Ángeles y Arcángeles, con los Tronos y las Dominaciones, y con toda la milicia del ejército celestial, entonamos a tu gloria un himno, diciendo sin cesar: Santo…