lunes, 10 de agosto de 2026

NIEGAN FUNERAL ECLESIÁSTICO A NOTORIOS MASONES


El cardenal Baldassarre Reina, vicario general de la diócesis de Roma, negó antier 8 de Agosto el permiso para el funeral eclesiástico de Bruno Battisti D’Amario (izquierda), un guitarrista y figura importante en la masonería italiana.
  
D’Amario, quien murió el 5 de Agosto a los 88 años, era conocido por su colaboración con Ennio Morricone y tocó la guitarra en bandas sonoras famosas como “Un puñado de dólares” (1964), “El bueno, el feo y el malo” (1966), y “Érase una vez en el Oeste” (1968).
  
Su funeral había sido aprobado inicialmente en Santa María en Montesanto, la “Iglesia de los Artistas” de Roma.
   
Después de su muerte, sin embargo, el Gran Oriente de Italia reveló que D’Amario había tenido papeles significativos dentro de la masonería. Fue fundador de la logia “Giuseppe Leti” en Roma, compositor del himno del Gran Oriente de Italia, y se desempeñó en dos oportunidades como Presidente del Colegio Circunscripcional de los Maestros Venerables del Lacio y Consejero de la Orden.
  
Los funcionarios eclesiásticos supuestamente no sabían de su participación masónica cuando aprobaron el funeral.
 
Después de que la información salió a la luz, el rector de la basílica, el arzobispón Antonio Staglianò, remitió el asunto al cardenal Reina. Después de consultar con la oficina legal de la Diócesis de Roma, el cardenal Reina negó el permiso para el funeral.
  
En su lugar, se realizó una oración familiar privada con un presbítero, sin una celebración litúrgica formal, «como gesto de “caridad cristiana” y señal de que nosotros los católicos cristianos debemos y podemos “esperar para todos”». El arzobispón Staglianò, sin embargo, no le cerró la posibilidad para que se ofrezcan servicios de réquiem por él.
  
Pocas horas después, el obispón de Ventimiglia-Sanremo, Antonio Suetta, suspendió las exequias de Mario Tarducci (fallecido el 6 de Agosto) en la iglesia de San Marcos Evangelista de Campo Rojo.
  
Tarducci (no confundir con el famoso piloto de coches de carreras fallecido en 1993) fue Venerable Maestro de la logia “Mimosa n.º 985” de Bordighera, según informaron el periódico local y las esquelas públicas.
  
Ante esta información, y no obteniendo respuesta del párroco de Campo Rojo ni de los parientes del finado, Suetta adoptó la misma medida que el cardenal Reina invocando el canon 1184 wojtiliano sobre la indignidad para exequias eclesiásticas, y anunció además que publicará posteriormente una nota con indicaciones jurídico-pastorales sobre las exequias eclesiásticas.

Las decisiones (como era de esperarse) provocaron airada reacción de los cercanos a los finados  (de su amigo Paolo Oggero en el caso de Tarducci, y de su colega el flautista Gianni Trovalusci en el de D’Amario) y del Gran Oriente de Italia, reprochando a la Secta Conciliar que su tan cacareada “apertura” se contradiga con su propio proceder.

La realidad es que la letra del canon 1184 wojtiliano, a saber:
Can. 1184. § 1. Exéquiis ecclesiásticis privándi sunt, nisi ante mortem áliqua déderint pœniténtiae signa [Se han de negar las exequias eclesiásticas, a no ser que antes de la muerte hubieran dado alguna señal de arrepentimiento]:
  1. notórii apóstatæ, hærétici et schismátici [a los notoriamente apóstatas, herejes o cismáticos];
  2. qui próprii córporis crematiónem elégerint ob ratiónes fídei christiánæ advérsas [a los que pidieron la cremación de su cadáver por razones contrarias a la fe cristiana];
  3. álii peccatóres manifésti, quíbus exéquiæ ecclesiásticæ non sine público fidélium scándalo concédi possunt [a los demás pecadores manifiestos, a quienes no pueden concederse las exequias eclesiásticas sin escándalo público de los fieles].
§ 2. Occurrénte áliquo dúbio, consulátur loci Ordinárius, cujus judício standum est [En el caso de que surja alguna duda, hay que consultar al Ordinario del lugar y atenerse a sus disposiciones].
se presta a ambigüedad porque en él no aparece mención alguna de la francmasonería (que después de todo, ya no castigan con la excomunión el pertenecer a elladanke, Herr kardinal König–), a diferencia del canon 1240 pío-benedictino (traducción española de Mons. Dr. Lorenzo Miguélez Domínguez, Sabino Alonso Morán OP y Marcelino Cabreros de Anta CMF, Madrid, Biblioteca de Autores Cristianos, 1957):
Can. 1240. § 1. Ecclesiástica sepultúra privántur, nisi ante mortem áliqua déderint pœniténtiae signa [Están privados de la sepultura eclesiástica, a no ser que antes de la muerte hubieran dado alguna señal de arrepentimiento]:
  1. Notórii apóstatæ a christiána fide, aut sectæ hæréticæ vel schismáticæ aut sectæ massónicæ áliisve ejúsdem géneris societátibus notórie addícti [Los notorios apóstatas de la fe cristiana, o los notoriamente afiliados a una secta herética o cismática o a la secta masónica u otras sociedades del mismo género];
  2. Excommunicáti vel interdícti post senténtiam condemnatóriam vel declaratóriam [Los excomulgados o entredichos después de la sentencia condenatoria o declaratoria];
  3. Qui se ipsi occíderint deliberáto consílio [Los que se han suicidado deliberadamente];
  4. Mórtui in dúello aut ex vúlnere inde reláto [Los que han muerto en el duelo o de una herida en él recibida];
  5. Qui mandáverint suum corpus crematióni tradi [Los que hubieran mandado quemar su cadáver];
  6. Álii peccatóres públici et manifésti [Otros pecadores públicos y manifiestos].
§ 2. Occurrénte prædíctis in cásibus áliquo dúbio, consulátur, si tempus sinat, Ordinárius; permanénte dúbio, cadáver sepultúræ ecclesiásticæ tradátur, ita tamen ut removeátur scándalum [Cuando en dichos casos se ofreciere alguna duda, se consultará, si hay tiempo para ello, al Ordinario; si la duda continúa, se dará sepultura eclesiástica al cadáver, mas procediendo de forma que se evite el escándalo].
A esto hay que adicionarle (particularmente en por causa de la declaración del arzobispón Staglianò) el canon siguiente, cuyo tenor literal dice:
«Exclúso ab ecclesiástica sepultúra denegánda quóque sunt tum quǽlibet Missa exsequiális, étiam anniversária, tum ália pública offícia fúnebria [Al que haya sido excluido de la sepultura eclesiástica se le negarán asimismo tanto cualquier Misa exequial, aun las de aniversario, como otros oficios fúnebres públicos
Y del cual los conciliares conservaron únicamente la primera parte en su canon 1185.

CUIDADO CON EL TAICHÍ

Traducción del artículo publicado en INTROIBO AD ALTARE DEI.
  
CUIDADO CON EL TAICHÍ
  

La parroquia de la secta del Vaticano II de Santa María en Nueva Jersey anuncia lo siguiente:
«El Taichí es un arte, y ejercicios meditativos de movimiento lento procedentes de China para mejorar la salud y el bienestar, y se basa en la “Ley de la Naturaleza”, que integra cuerpo y mente.
   
Los movimientos fluidos liberan una poderosa fuerza interior, el poder para la curación y el bienestar. 
   
Barbara Schaflin es instructora certificada y miembro del Instituto de Taichí para la Salud, especializada en taichí para la artritis y la prevención de caídas; taichí para la diabetes; taichí para la memoria; y taichí para la rehabilitación.
   
Desarrollados por el Dr. Paul Lam, un líder mundial en el campo del taichí para la mejora de la salud, sus programas de taichí para la salud cuentan con el apoyo de organizaciones y organismos gubernamentales de todo el mundo, entre ellos la Fundación para la Artritis, los Centros para el Control y la Prevención de Enfermedades (CDC.gov) y el Consejo Nacional sobre el Envejecimiento (NCOA.org).
   
Más de 500 estudios médicos demuestran que el taichí mejora muchos aspectos de la salud, desde calmar la mente hasta reducir la presión arterial alta, mejorar el equilibrio para prevenir caídas, aliviar el dolor de la artritis, ayudar a personas con afecciones cardíacas y diabetes, y mucho más. Y lo que es más importante, el taichí aporta una sensación general de bienestar.
   
¿Te gustaría aprender un ejercicio de bajo impacto para mejorar tu salud y bienestar general? ¡Anímate a probarlo! Los participantes pueden elegir estar de pie o sentados durante la clase. 
   
Las clases se imparten en la PARROQUIA DE SANTA MARÍA, Camino Falange 1, Colts Neck, Nueva Jersey» (Véase stmaryscoltsneck.org/tai-chi-for-health). 

El taichí es una práctica esotérica. Sin embargo, algunos, como Paul Lam/Lín, la presentan como algo “diferente” y aceptable para la religión católica en su “forma revisada”. Muchos en la secta del Concilio Vaticano II están cayendo en la trampa, y algunas parroquias (como la de Santa María) están llevando a personas inocentes a situaciones peligrosas. Este artículo expondrá los peligros del tai chi, presentes tanto en su forma “pura” como en la “revisada”. 
  
(Nota: No me atribuyo el mérito de la información presentada. Simplemente recopilé fuentes, tanto en línea como impresas, y las plasmé en una publicación breve y legible para advertir sobre el peligro oculto del Taichí — Introibo). 

¿QUÉ ES EL TAICHÍ?
  
El taichí (en chino 太極, literal “supremo definitivo”; abreviación occidental de 太極拳/tàijí quán, literal “supremo puño definitivo”) es una práctica mente-cuerpo originaria de China, donde se practica como arte marcial. También conocido como “meditación en movimiento”, consiste en mover el cuerpo lenta y suavemente, respirando profundamente y meditando.  Quienes lo practican creen que favorece el flujo de una supuesta energía vital llamada “chi” (pronunciado “ki” o “jí”, y a veces escrito “ki” o “qi”), que regula el cuerpo, la mente y el espíritu. Para gozar de buena salud, el chi debe fluir libremente. El taichí también busca armonizar el “yin/yang”, dos fuerzas opuestas y complementarias del universo.

Los movimientos del taichí están diseñados para imitar los movimientos que se encuentran en la naturaleza, como los de los animales, uniendo así a los seres humanos con el mundo natural.

El Centro Nacional de Medicina Complementaria y Alternativa (NCCAM) de los Institutos Nacionales de Salud afirma que, si bien existen diferentes relatos sobre el origen del taichí, la explicación más consistente se refiere a un monje taoísta del siglo XII (de la religión pagana taoísmo) llamado Zhang Sanfeng (張  三 丰), quien observó los movimientos de cinco animales: un tigre, un dragón, un leopardo, una serpiente y una grulla. Concluyó que la serpiente y la grulla, mediante sus movimientos, eran las más capaces de vencer a oponentes fuertes e inflexibles. Zhang desarrolló una serie inicial de ejercicios que imitaban los movimientos de estos animales. Esta forma de movimiento se ha practicado en China durante siglos y sigue siendo una rutina diaria para decenas de miles de personas, especialmente para los ancianos.

Se introdujo por primera vez en Estados Unidos a principios de la década de 1970 y desde entonces ha ganado popularidad. Los defensores del taichí intentan convertirlo en el nuevo Yoga: un “ejercicio” que atraerá a mucha gente por su atractivo exótico y saludable. Las sesiones de taichí suelen ser clases grupales que duran aproximadamente una hora. Normalmente, un instructor guía a la clase a través de una serie de entre 20 y 100 movimientos de taichí que, en conjunto, conforman una “forma”. Cada forma puede tardar hasta 20 minutos en completarse. Cada forma tiene un nombre inspirado en la naturaleza que describe su acción general, como “agitar las manos como nubes” o “agarrar la cola del pájaro”.

Mientras realizan estos movimientos, se les pide a los estudiantes que se concentren en el punto justo debajo del ombligo, considerado el centro por donde fluye el chi. El profesor anima a la clase a realizar todos los movimientos de forma lenta y meditativa, y a concentrarse en la respiración profunda. Al final de la clase, suele haber un ejercicio de relajación y meditación.

Los practicantes recomiendan practicar taichí durante unos 15 a 20 minutos dos veces al día en casa, ya que se afirma que la práctica regular es esencial para dominar las formas y lograr resultados duraderos.

La gente practica taichí por diversas razones: para mejorar su condición física y equilibrio, aliviar el dolor y la rigidez (especialmente la causada por la artritis) y mejorar el sueño. Al igual que el yoga, el taichí tiene un origen pagano y esotérico. 

EL TAICHÍ Y EL TAO
  
El taichí se basa en la creencia en el Tao (道) que es la religión del taoísmo, una religión que surgió del chamanismo chino primitivo. En la antigua religión china del taoísmo, el Tao impersonal es la fuente de todo lo que existe. Sin embargo, se supone que el Tao no puede describirse con palabras. En el famoso texto taoísta de los siglos III/IV a. C., el Dàodé jīng (道德經, “Libro del Camino y la Virtud”), se afirma: «El Tao que puede nombrarse no es el Tao eterno» (la lógica no tiene cabida en las religiones paganas orientales. Decir algo sobre el Tao, incluso afirmar que no se puede describir, es, de hecho, describirlo).

El Tao se define literalmente como “el camino” o “la vía”. Es un principio universal que subyace a todo, desde la creación de galaxias hasta la interacción de los seres humanos: 
«El Tao (o Dào) es difícil de definir, pero a veces se entiende como el camino del universo. El taoísmo enseña que todos los seres vivos deben vivir en armonía con el universo y la energía que contiene. El Chi, o Qi, es la energía presente en todo el universo y que lo guía» (Véase education.nationalgeographic.org/resource/taoism). 
Seguir el Tao implica el principio de wúwéi (無為, literalmente “inacción”):
«Wúwéi significa vivir de acuerdo con la verdadera naturaleza del mundo, o al menos sin obstaculizar el Tao, dejando que las cosas sigan su curso natural» (Véase bbc.co.uk/religion/religions/taoism/beliefs/concepts.shtml).
Según las enseñanzas taoístas, la verdad del Tao solo puede comprenderse indirectamente, a través de la experiencia o mediante una vida iluminada. La felicidad se alcanza viviendo en armonía con el Tao, que es el flujo del universo. Esta creencia no contempla un Dios personal (aunque el taoísmo sí reconoce deidades y seres divinos no eternos, lo cual podría deberse a la fusión de las enseñanzas taoístas con religiones animistas indígenas). 

Refiriéndose al Tao, el maestro taoísta Wénzǐ afirma que:
«El Camino no tiene ni delante ni detrás, ni a la izquierda ni a la derecha: todas las cosas son misteriosamente iguales, sin bien ni mal» (Véase Enseñanzas adicionales de Laozǐ, Iluminación sutil, 21, [1992], pág. 109).  
No existe la vida ni la muerte porque «la vida y la muerte son una, lo correcto y lo incorrecto son lo mismo» (Libro de Zhuāngzǐ, citado en Religiones del mundo, Geoffrey Parrinder, pág. 333). 

De esta y otras fuentes, vemos que el Tao es impersonal, indescriptible, un principio, amoral y parte del universo creado que guía y unifica todo. Es la herejía del panteísmo condenada en el Concilio Vaticano de 1870.
«Canon 1.º Si alguno negare al único Dios verdadero, Creador y Señor de las cosas visibles e invisibles: sea anatema. 

Canon 2.º Si alguno fuere tan osado como para afirmar que no existe nada fuera de la materia: sea anatema. 

Canon 3.º Si alguno dijere que es una sola y la misma la substancia o esencia de Dios y la de todas las cosas: sea anatema. 

Canon 4.º Si alguno dijere que las cosas finitas, corpóreas o espirituales, o por lo menos las espirituales, han emanado de la substancia divina; o que la esencia divina, por la manifestación y evolución de sí misma se transforma en todas las cosas; o, finalmente, que Dios es un Ser universal e indefinido que, determinándose a Sí mismo, establece la totalidad de las cosas, distinguidas en géneros, especies e individuos: sea anatema» (Constitución dogmática “Dei Fílius”).

EL YIN Y EL YANG
  
En el taoísmo pagano, el Yin representa el principio femenino y el Yang el masculino. Cada uno se asocia con la naturaleza, según las enseñanzas taoístas: el Yin es la oscuridad, el agua, la receptividad, la luna; mientras que el Yang es la luz, la sequedad, la actividad, el sol, y así sucesivamente. Las fuerzas del Yin y el Yang constituyen la esencia de la creación y la matriz de todos los aspectos de la vida, incluyendo los órganos físicos y las fuerzas invisibles que residen en el interior de la persona.

Desde este punto de vista, el equilibrio es lo ideal:
«Un aspecto central del contexto histórico del chi en la Medicina Tradicional China es la idea de equilibrio y armonía. Los antiguos médicos chinos buscaban comprender la dinámica del yin y el yang, las fuerzas complementarias presentes en todos los aspectos de la vida. El chi era considerado el mediador entre el yin y el yang, y su equilibrio era esencial para la salud integral» (Ver polltopastern.com/post/the-world-of-chi#:~:text=Balance%20and%20Harmony&text=Ancient%20Chinese%20physicians%20sought%20to,was%20essential%20for%20overall%20health). 
La búsqueda del equilibrio también se aprecia en la popular saga cinematográfica de La guerra de las Galaxias de George Lucas, quien estuvo influenciado por religiones paganas orientales, en particular el taoísmo y el budismo. La Fuerza en la película es como el chi, y los lados oscuro y luminoso de la Fuerza se corresponden en muchos sentidos con el Yin y el Yang. 

El equilibrio entre el yin y el yang se busca constantemente mediante diversas técnicas para lograr la armonía entre el cielo y la humanidad, y entre la humanidad y la tierra. Esto también se aplica a las prácticas de sanación energética paganas y ocultistas orientales, como el Reiki y el taichí. 

LA FUERZA OSCURA DEL TAICHÍ
  
Los movimientos del taichí buscan manipular el chi externo e interno para alcanzar la armonía entre el ser, la naturaleza y los cielos, así como equilibrar el Yin-Yang. Esta información es fácil de encontrar en internet.
«La práctica del taichí es la interpretación física de la filosofía taoísta, una enseñanza basada en la creencia en la unidad de todas las cosas que existen en el universo.

En esta sesión inicial, aprenderás la fuerza fundamental, espiral y en espiral del taichí en sus primeras manifestaciones. Descubrirás cómo este movimiento inicial de taichí activa las energías Yin y Yang del cuerpo y distribuye el Qi por todo tu ser… y profundizarás para descubrir el papel de la mente en la armonización de las polaridades Yin y Yang» (Consulta theshiftnetwork.com/course/01HLiang02_23). 
El taoísmo dio origen a un conjunto de prácticas profundamente ocultas (hechicería) que implican la manipulación del chi, y la línea entre lo que parece ser el lado edificante del taoísmo y el lado oscuro es muy delgada. En una página que ofrece un video sobre “La hechicería taoísta y sus prácticas culturales”, el autor escribe:
«La práctica de la magia taoísta se presentará a través de sus dos ramas: la alquimia externa (wàidān/外丹) y la alquimia interna (nèidān/內丹). Hablaremos sobre los objetivos espirituales más profundos de la práctica de la magia taoísta y lo que miles de años de experiencia y sabiduría nos enseñan sobre cómo alcanzarlos.
   
Se ofrecerán consejos para principiantes, como comenzar a trabajar con Jiǔtiān Xuánnǚ (九天 玄女), la Dama del Noveno Cielo, la recitación del Gran Mantra de la Compasión de Kuan Yin y otras ideas para explorar la dirección que tenga más sentido para ti» (Ver benebellwen.com/2019/01/10/taoist-sorcery-and-its-cultural-practice). 
La hechicería taoísta existe desde hace mucho tiempo y se basa en las mismas creencias y principios paganos/ocultos que el taichí. El taichí incorpora la meditación pagana/oculta y a veces se le llama “meditación en movimiento”, porque se debe usar la “atención plena” para tomar conciencia de los movimientos y del “yo interior”. 

El taichí, al igual que el yoga, utiliza la meditación oriental y se basa en el panteísmo, la idea herética de que la realidad es idéntica a la Divinidad y que todas las cosas componen un “dios” inmanente y omnipresente. El objetivo del practicante de taichí/yoga es unificarse con el “ser divino” o “Ser Divino”. Mediante la meditación taichí, la persona intenta desconectarse de la mente consciente para alcanzar un estado alterado de conciencia. Esta disociación busca permitir que la persona se convierta en “una” con “lo Divino”. Incluso aquellos que no alcanzan tales estados alterados, se exponen involuntariamente a una cosmovisión decididamente pagana y a una posible posesión demoníaca. La idea de ser “divino” es lo opuesto al cristianismo, que nos dice que somos pecadores que necesitamos la redención del Dios-Hombre Jesucristo.

Cuando se etiquetan las técnicas de taichí como «técnicas de relajación» o «formas de reducir el estrés y hacer ejercicio para la salud», se induce a error. La meditación católica tradicional consiste en la atención consciente, concentrada, reflexiva y cognitiva a Dios, como cuando se medita en los misterios del Santísimo Rosario. La meditación taichí produce un estado alterado de conciencia.

Según la Fundación Taichí:
«El taichí, arte marcial chino milenario y ejercicio mente-cuerpo, caracterizado por sus movimientos lentos y deliberados y su énfasis en la relajación y el equilibrio, suele considerarse una forma de ejercicio suave o un método para aliviar el estrés. Sin embargo, para algunos practicantes, también puede ser una puerta de entrada a experiencias místicas.
   
Las experiencias místicas suelen describirse como momentos de unidad con algo superior a uno mismo, una sensación de conexión con el universo o un vínculo con un reino divino o espiritual. Estas experiencias pueden ser profundas y transformadoras, dejando cambios duraderos en la perspectiva de la vida y del mundo. Entonces, ¿cómo puede el taichí ayudar a acercarse a los reinos místicos de la conciencia? Existen varios factores que pueden contribuir:
  • La armonía del cuerpo y la mente: Además de ser un arte marcial, el taichí puede considerarse una práctica elegante que armoniza el movimiento y la consciencia. Quienes lo practican suelen describir una sensación de meditación fluida, donde cada movimiento se conecta a la perfección con el siguiente. Esta sincronización de cuerpo y mente crea un entorno propicio para experiencias trascendentales.
  • Atención plena en movimiento: Los movimientos lentos y deliberados del taichí invitan a quienes lo practican a estar plenamente presentes en el momento. Este estado elevado de consciencia se convierte en una puerta de entrada a experiencias místicas, permitiendo a las personas trascender lo ordinario y conectar con aspectos más profundos de sí mismas.
  • Flujo energético y Qi: El taichí se basa en el concepto de Qi, la energía vital universal que fluye por el cuerpo. Mediante los movimientos suaves y rítmicos del taichí, quienes lo practican buscan cultivar y equilibrar su Qi. Este flujo equilibrado de energía puede abrir caminos hacia una mayor consciencia y conexión con el universo.
  • Quietud dentro del movimiento: A pesar de la naturaleza dinámica del taichí, cada movimiento posee una quietud singular. Esta combinación paradójica de movimiento y quietud es una metáfora de la vida misma, que anima a quienes lo practican a encontrar la serenidad en medio del caos, un elemento clave para la búsqueda de experiencias místicas.
  • Conectando con la naturaleza: El taichí incorpora posturas y movimientos inspirados en la naturaleza, imitando el flujo y reflujo de los elementos. A medida que los practicantes se mueven en armonía con estos patrones naturales, surge una profunda conexión con la naturaleza. Esta comunión con la naturaleza se convierte en un canal para experiencias místicas, al conectar con una energía universal superior.
  • El viaje hacia adentro: Más allá de las posturas físicas, el taichí es un viaje interior. Mediante la práctica constante, las personas pueden ir despojándose del ego y tomando mayor conciencia de las diferentes dimensiones de su ser. Este aspecto introspectivo del taichí invita a los practicantes a explorar las profundidades menos egocéntricas de su ser y a conectar con la esencia universal que trasciende la identidad individual».
(Véase taichifoundation.org/unveiling-the-mystical-tai-chi-as-a-gateway-to-profound-experiences; el énfasis es mío). 

Por lo tanto:
  • El taichí se basa en una cosmovisión pagana y panteísta que es herética.
  • Los movimientos del taichí se incorporan a la meditación pagana/ocultista con la intención de inducir estados alterados de conciencia y promover falsas “experiencias místicas”.
  • El taichí es una puerta oculta/pagana para aceptar una cosmovisión falsa y herética, y abrirse a fuerzas demoníacas, incluso a la posesión.
  • Lo que se vende como “curación” y “salud” son en realidad prácticas ocultas.
Si crees que eso es una exageración, según El arte del taichí:
«Cuando se habla de espiritualidad, la gente también piensa en sanación, y con razón. Parte de la espiritualidad es que constituye una tradición sanadora. La medicina y la espiritualidad han estado interconectadas desde hace mucho tiempo. Existen otras tradiciones curativas que provienen de los médicos griegos, los chamanes *, así como de los practicantes de la medicina tradicional china. Estas tradiciones no buscan curar enfermedades, sino que sirven como un medio para liberar y fortalecer el espíritu.

El chamanismo es una antigua tradición curativa y, además, una forma de vida. Es una manera de conectar con la naturaleza y con toda la creación.

Analicemos la respiración, ya que está asociada con el crecimiento espiritual. Al exhalar, concentramos nuestra mente en exhalar profundamente de forma consciente, liberamos nuestro espíritu.  Y al liberarlo, deja de estar atado. Al inhalar conscientemente, nuestro espíritu comienza a expandirse y a fortalecerse» (Véase artoftaichi.com/blog/how-tai-chi-contributes-to-your-spiritual-growth; el énfasis es mío). 
  
¿EL TAICHÍ DEL Dr. PAUL LAM NO ES OCULTISTA Y ES SEGURO PARA QUE LO PRACTIQUEN LOS CATÓLICOS TRADICIONALISTAS?
  
En una palabra, NO. 
«Según el Dr. Paul Lam, de la Asociación Australiana de Taichí, las técnicas de respiración correctas son una parte importante de la meditación taichí y deben centrarse en dar y recibir energía. La premisa de esta técnica de meditación es muy sencilla: Lam recomienda que, al inhalar, se piense en absorber la energía vital y, al exhalar, liberarla. Esta técnica de respiración se puede aplicar a casi todas las meditaciones y movimientos de taichí, según Lam» (Véase gaiam.com/blogs/discover/4-tai-chi-meditation-techniques; el énfasis es mío). 
Del propio sitio web de Lam:
«El taichí es un ejercicio mente-cuerpo originario de la antigua China, donde comenzó como un famoso arte marcial. Hoy en día, se practica en todo el mundo como un ejercicio eficaz para la salud.
   
Es imposible describir este arte complejo en una sola frase. El taichí puede significar muchas cosas para diferentes personas, pero la práctica regular mejorará tu bienestar.
   
En esencia, el taichí es una meditación en movimiento que consiste en una serie de ejercicios suaves que armonizan la mente y el cuerpo. Su objetivo final es cultivar la energía vital interior (qi) para que fluya con suavidad y fuerza a través del cuerpo. Se trata de una experiencia tanto espiritual como física» (Véase taichiforhealthinstitute.org/what-is-tai-chi; el énfasis es mío).
¿BENEFICIOS PARA LA SALUD?
  
Sí, existen estudios revisados ​​por pares que demuestran que el taichí mejora el equilibrio y reduce el dolor articular, pero también hay afirmaciones exageradas, como la capacidad de perder grandes cantidades de peso en poco tiempo. Hay dos consideraciones importantes:
(1) la base del taichí es una “fuerza de energía vital” que nunca ha sido probada científicamente. Muchos de los efectos del taichí pueden replicarse o incluso superarse con caminatas rápidas, estiramientos y entrenamiento de resistencia. Los estudios muestran que los entrenamientos aeróbicos y de fuerza estándar ofrecen mejoras comparables en la condición física, la presión arterial y el control del peso.
(2) Tu alma es más importante que tu cuerpo. «Porque ¿de qué le sirve al hombre ganar el mundo entero si pierde su alma?» (Marcos 8:36). ¿Por qué usar un método de movimiento impregnado de ideología y prácticas ocultistas/paganas (exponiéndote así a fuerzas demoníacas) cuando puedes obtener beneficios iguales o mejores con formas regulares de ejercicio? 

CONCLUSIÓN
  
En la secta del Concilio Vaticano II hay clérigos que apoyan y promueven la práctica del taichí, una práctica inherentemente pagana y ocultista. No se puede separar de su origen y representa un verdadero peligro espiritual. Así como el sacramento de la Extremaunción, cuyo efecto principal era salvar el alma, ha sido reemplazado por la inválida “Unción de los Enfermos”, cuyo enfoque principal es la salud física, la secta del Vaticano II también exalta enseñanzas y prácticas falsas y malignas bajo la promesa de sanación. No te dejes engañar.

SI ALEMANIA SE TIRA DE UN BARRANCO, AUSTRIA TAMBIÉN…


El 26 de Julio, la parroquia de Timelkam en la diócesis de Linz (Austria) celebró la fiesta patronal de Santa Ana en Oberthalheim, informó la página de Facebook de la parroquia.
 
Como ahora es común en las diócesis germanohablantes, la “asistente pastoral” Sabine Kranzinger, vestida con un alba y un pañuelo litúrgico, llevaba a cabo el ministerio litúrgico tanto desde el ambón como en el altar durante la Eucaristía: leer el Evangelio, dar la homilía, pronunciar la “bendición”, estar al lado del presbítero Franz Kniewasser e incluso ayudarlo a pronunciar ciertas palabras sagradas.
  
  
La diócesis de Linz es dirigida por el obispón Manfred Scheuer.
  
Recientemente, el propio Dicasterio para el Culto Divino confirmó la prohibición de la predicación por laicos (incluidas mujeres) durante la liturgia a la Conferencia Episcopal Alemana, calificándola de «contraria a la esencia misma de la liturgia», pero ellos (igual que su guanabi Austria, o la parroquia jesuita de la universidad de Georgetown en Washington DC) siguen haciéndolo como si nada. Claro, como el problema es la FSSPX y el latín, o el reivindicar la españolidad de Ceuta…

VENDIDO EL CUARTEL GENERAL DE LA DIÓCESIS DE BÚFALO

Traducción del Comentario de los Padres de TRADITIO.
  
El llamado “Centro Católico” de la Diócesis de Búfalo (Nueva York) ha sido vendido para indemnizar a las víctimas de los delitos sexuales cometidos por sus presbíteros.
Otras propiedades también deben ser vendidas para cubrir la sentencia de 150’000.000 USD.
Las víctimas de los presbíteros depredadores de la Antiiglesia han tenido que esperar todo este tiempo para recibir alguna compensación, ya que los obispones neoiglesianos encubrieron sus crímenes y demoraron su reconocimiento. Algunas de las víctimas han muerto por suicidio.

Tras la redada del 3 de Julio de 2026 en la casa de un presbítero de la Diócesis de Búfalo (Nueva York) que había mantenido un veneno mortal en el cáliz de la “comunión” del Novus Ordo, la Diócesis casi se ha arruinado, viéndose obligada a vender sus principales propiedades, incluyendo su sede, pagando un precio de 150’000.000 de dólares estadounidenses por los continuos crímenes de sus presbíteros contra los niños.

El llamado “Centro Católico” en el 795 de la Calle Principal fue vendido el 21 de Julio de 2026 por 4,6 millones de dólares estadounidenses, junto con dos grandes estacionamientos en el centro de la ciudad. La Diócesis admitió que la asistencia a la Cena Novus Ordo había disminuido tanto que «el espacio de oficinas era mucho mayor de lo necesario en los últimos años para el personal del Centro Católico y sus operaciones». Los ingresos se destinarán al fondo de compensación para pagar solo una pequeña parte de la indemnización ordenada por el tribunal [Parte de la información para este Comentario provino de WGRZ-TV Buffalo].

Católicos tradicionalistas, las víctimas de los presbíteros depredadores de la Antiiglesia han tenido que esperar hasta ahora para obtener alguna reparación, ya que los obispones neoiglesianos encubrieron sus crímenes y demoraron la admisión de los mismos. A estas alturas, muchas de las víctimas infantiles ya han fallecido, pues muchas se suicidan en lugar de seguir viviendo. Sin embargo, los neoconservadores neoiglesianos defienden a ultranza a las víctimas de abortos no nacidos y hacen la vista gorda ante los niños nacidos que han sido violados, sodomizados y agredidos sexualmente por los cardenales, obispones y presbíteros de la Pseudoiglesia, con el apoyo de los falsos papas novusorditas, incluido el incumbente León XIV Riggitano-Prévost.

domingo, 9 de agosto de 2026

BERGOGLIO APROBÓ MEĐUGORJE, AUN CUANDO DOCTRINA DE LA FE VOTÓ “NO ES SOBRENATURAL”

Noticia tomada de GLORIA NEWS.
  

El 6 de agosto, el periodista italiano David Murgia publicó los resultados de una consulta confidencial de 2016 dentro de la Congregación para la Doctrina de la Fe sobre las supuestas apariciones en Međugorje en Il Segno di Giona.
  
⅔ de la Congregación dijeron que Međugorje NO era Sobrenatural.
Según Murgia, a 33 participantes se les pidió que proporcionaran opiniones por escrito, o “vota”, sobre el ‘fenómeno de Međugorje’.
   
Murgia informa de los siguientes resultados en la Feria Quárta (17 septiembre 2016):
  • 21 participantes votaron “constat de non supernaturalitáte” (no de origen sobrenatural).
  • 9 participantes votaron “constat de supernaturalitáte” (origen sobrenatural).
  • 3 participantes votaron “non constat de supernaturalitáte” (el carácter sobrenatural no ha sido establecido).
Esto corresponde a aproximadamente el 63,6 por ciento para “no sobrenatural”, mientras que solo nueve votaron a favor.
  
La “Comisión Ruini” (2010-2014)
Esta votación siguió el trabajo de la Comisión Internacional de Investigación sobre Međugorje, comúnmente conocida como la Comisión Ruini.
  
La comisión, presidida por el cardenal Camillo Ruini Rizzoli, fue creada en 2010. Su cometido era examinar el ‘fenómeno de Međugorje’ y presentar los resultados de su estudio a la Congregación para la Doctrina de la Fe.
   
   
Bergoglio desoyó a la Congregación
Los 33 miembros de la Congregación consideraron no solo el Informe Ruini, sino también un documento crítico que desafía las conclusiones de la Comisión, así como una respuesta adicional a estas objeciones. El resultado fue negativo.
   
Sin embargo, en 2017, Francisco Bergoglio no siguió esta evaluación negativa, sino que favoreció los hallazgos más positivos de la Comisión Ruini con respecto a las primeras supuestas apariciones. Se reservó la cuestión de Međugorje para sí mismo, privilegiando “los frutos espirituales y pastorales” por sobre el aspecto doctrinal, que le era adverso.
  
Los nombres de 33 eclesiásticos que votaron
Murgia publicó los nombres de los 33 eclesiásticos a quienes identifica como participantes en la votación, con sus cargos en ese entonces (reservándose los votos emitidos para un artículo futuro):
 
Cardenales:
  • Gerhard Ludwig MÜLLER STRAUB (Prefecto de la Congregación para la Doctrina de la Fe. Removido al año siguiente)
  • Christoph Maria Michael Hugo Damian Peter Adalbert conde de SCHÖNBORN Y VON DOBLHOFF OP (Arzobispón de Viena, Austria)
  • Jean-Pierre-Bernard RICARD ROSSIGNOL (Arzobispón de Burdeos, Francia)
  • Antonio CAÑIZARES LLOVERA (Arzobispón de Valencia, España)
  • Peter Kodwo Appiah TURKSON (Presidente del Pontificio Consejo para la Justicia y la Paz)
  • Francesco COCCOPALMERIO CEPPI (Presidente del Pontificio Consejo para los Textos Legislativos)
  • Ricardo BLÁZQUEZ PÉREZ (Arzobispón de Valladolid, España)
  • Angelo SCOLA COLOMBO (Arzobispón de Milán, Italia)
  • Kurt KOCH BÜHLMANN (Presidente del Pontificio Consejo para la Promoción de la Unidad de los Cristianos)
  • John Olorunfemi ONAIYEKAN (Arzobispón de Abuya, Nigeria)
  • Zenón GROCHOLEWSKI STAWIŃSKICH (Exprefecto de la Congregación para la Educación Católica)
  • Donald William WUERL SCHIFFAUER (Arzobispón de Washington DC, Estados Unidos)
  • Crescenzio SEPE (Arzobispón de Nápoles, Italia)
  • George ALENCHERRY (Archieparca de Ernakulam-Angamaly y Arzobispón mayor de los Siromalabares)
  • Fernando  FILONI BAGLIVO (Prefecto de la Congregación para la vangelización de los Pueblos –antigua Propaganda Fide–)
  • Marc Amand OUELLET MICHAUD PSS (Prefecto de la Congregación para los Obispos)
  • Camillo RUINI RIZZOLI (expresidente de la Comisión Internacional. Falleció en 2026)
  • Julián HERRANZ CASADO Opus Dei (exmiembro de la Comisión Internacional)
  • Jozef TOMKO ORENDÁČ (exmiembro de la Comisión Internacional. Falleció en 2022)
  • Vinko/Vicente PULJIĆ PLETIKOSA (Arzobispón de Vrhbosna/Sarajevo, exmiembro de la Comisión Internacional)
  • Josip BOZANIĆ VALKOVIĆ (Arzobispón de Zagreb, exmiembro de la Comisión Internacional)
  • Angelo AMATO SDB (Prefecto de la Congregación para las Causas de los Santos. Falleció en 2024)
  
Otros prelados
  • Salvatore “Rino” FISICHELLA (Presidente del Pontificio Consejo para la Promoción de la Nueva Evangelización)
  • Luis Francisco LADARIA FERRER SJ (Secretario de la Congregación para la Doctrina de la Fe. Sustituyó a Müller al año siguiente)
  • Giuseppe Agostino DI NOIA OP (Secretario de la Congregación para la Doctrina de la Fe).
  • Charles Jude SCICLUNA FALZON (Arzobispón de Malta)
  • Roland MINNERATH SCHÖSER (Arzobispón de Dijón, Francia)
  • Mons. Peter SMUTELOVIČ (exvicesecretario de la Comisión Internacional)

Presbíteros
  • Prof. Achim SCHÜTZ (alemán, exsecretario de la Comisión Internacional)
  • Prof. David-Maria A. JÄGER MOSKOWITZ OFM (israelí, exmiembro de la Comisión Internacional. Converso del judaísmo)
  • Prof. Tony ANATRELLA (francés, exmiembro de la Comisión Internacional. Suspendido de todas funciones en 2019 luego de un proceso canónico por abuso)
  • Prof. Zdzisław Józef KIJAS OFM Conv. (polaco, exmiembro de la Comisión Internacional)
  • Prof. Salvatore Maria PERRELLA OSM (italiano, exmiembro de la Comisión Internacional)

DEL RITO LUGDUNENSE


El Rito Lugdunense es el rito litúrgico propio de la Archidiócesis de Lyon (Francia), sede primada de las Galias.

Perteneciente a la familia litúrgica occidental como el Rito Romano, el Rito Lugdunense está basado en la liturgia observada en la Capilla imperial de Carlomagno en Aquisgrán (que era dependiente de la diócesis de Metz, centro de la Liturgia Romana desde que San Crodegango regresara de Roma en el 751), con algunos elementos relictos de la antigua liturgia galicana, lo que le otorgó una identidad propia que conservó incluso con el Concilio de Trento. 

La neogalicanización empezó en 1695 con el Breviario del arzobispo Charles de Neville, y alcanzó al misal de Charles de Rochebonne en 1737, pero su máximo lo obtuvo con la reforma del arzobispo Antoine II de Montazet, el Rito de Lyon se alineó al uso neogalicano de París (el Misal en 1768; el Breviario cuatro años después), cambio rechazado por el capítulo de la Catedral de San Juan pero aprobado finalmente por el Parlamento, que en 1776 falló a favor del arzobispo (aunque le valió acusación de jansenismo, de la cual aún Dom Guéranger se hizo eco).
  
Luego de la Revolución (donde el arzobispo constitucionalista demolió el altar del ábside y lo puso en el transepto, trastocando todas las rúbricas en el proceso), el capítulo catedralicio expurgó los elementos juzgados como demasiado jansenistas del Misal y el Breviario de Montazet, y en el siglo XIX se instaló un órgano en la catedral (hasta entonces, el canto litúrgico no tenía acompañamiento). 

En 1866, el cardenal Louis-Jacques-Maurice de Bonald hizo publicar el Misal Romano-Lugdunense, nombre que en sí mismo era programático: se sustituían en el Misal Romano los ritos del Triduo Pascual, el Ordo Missæ y la vigilia de Pentecostés, que procedían del Misal de Marquemont de 1620 (dos años antes, Pío IX aprobó un Propio archidiocesano para el Breviario Romano).

En 1904, el cardenal Pierre-Hector Coullié publicó una nueva edición del Misal Lugdunense intercalando ritos y festividades, y en 1956, el cardenal Pierre Paul Marie Gerlier hizo publicar la última edición típica del Misal. En 1965, mientras se preparaban las reformas litúrgicas según el Vaticano II, aun llegó a publicarse un ritual lugdunense. Pero en 1970, el rito lugdunense desapareció casi por completo, al ser sustituido por el rito montiniano.
  
Como se dijo, el rito lugdunense es muy similar al rito romano, pero con algunas particularidades: el amito se pone sobre el alba; en las ferias cuaresmales se usa el color ceniza; en la Misa rezada, las oraciones al pie del altar son diferentes; se conservan las secuencias (20 en total; el Rito Romano solo conservó cuatro tras el Concilio de Trento –el Stabat Mater se reincorporó en el siglo XVIII–); uso de un corporal de quince partes para cubrir la oblata (como el cubrecáliz en el rito romano); el cáliz (preparado antes de la Misa) y la hostia se ofrecen al mismo tiempo; durante el Unde et memores, el sacerdote extiende los brazos en cruz (como se acostumbra también en los ritos dominico, carmelita y cartujo), y en el Supplices te rogamus cruza los brazos sobre el pecho; el acólito traslada el misal cerrado (en el rito romano, se traslada abierto); y luego de la elevación menor, el sacerdote sigue sosteniendo la Sagrada Forma sobre el Cáliz durante el Pater noster y los eleva al decir "sicut in cœlo"; el embolismo se dice en voz alta (en la Misa cantada o solemne se canta); el Agnus Dei se reza antes de la Conmixtión, y se invierte el orden de las abluciones.
 
Pero las mayores diferencias se veían en la Misa pontifical, a saber:
  • La Misa pontifical romana tiene quince clérigos ministrando, mientras que su contraparte lugdunense tiene hasta 36: siete acólitos, siete subdiáconos, siete diáconos y siete sacerdotes (contando el obispo que pontifica más sus seis sacerdotes asistentes revestidos de casulla), además de dos sacerdotes con capa pluvial y otros ministrantes (cruciferario y ceroferarios). Para facilitar la función, el coro descendía de las sillerías.
  • Mientras se canta el Gradual, se realiza la administración, el equivalente lugdunense de la Pregustación, antes de preparar el cáliz.
  • Durante la elevación, un subdiácono se ubicaba detrás del altar mayor (que no estaba adosado a la pared, como en el rito romano) e incensaba a cadena larga, como en los ritos orientales.
  • Durante el Pater noster, un subdiácono sostiene la patena con el manípulo.
  • Los ministros inferiores podían usar manípulo.
  • El Jueves Santo, los seis sacerdotes asistentes concelebraban sacramentalmente con el arzobispo (única ocasión en que lo hacían fuera de las ordenaciones).
El Breviario, por su parte, presenta una antífona mariana adicional a las cuatro antífonas romanas (Alma Redemptóris Mater, Ave Regína cœlorum, Regína cœli y Salve Regína): Virgo parens Christi, del tiempo de Adviento.

Como dato para reseñar, este era el rito que seguía San Juan María Vianney en el Santo Sacrificio de la Misa y en el Oficio Divino (Fuentes: Missále sanctæ Lugdunénsis ecclésiæ, primæ Galliárum sedis, 1825; Offices complets notés conformes au Missel et au Bréviaire Romains, avec le Propre et les chants communs du Diocèse de Lyon intercalés, 1869).

ORDINARIUM MISSÆ
  
Sacerdos ante medium Altaris, facta debita reverentia, signat se signo Crucis, et clara voce dicit:
In nómine Patris, et Fílii ✠, et Spíritus Sancti. Amen.
  
Deinde junctis manibus ante pectus, dict alternatim cum Ministris sequentes versus:
Introíbo ad altáre Dei. Ad Deum qui lætíficat juventútem meam.
℣. Pone, Dómine, custódiam ori meo.
℟. Et óstium circumstántiæ lábiis meis.
℣. Confitémini Dómino, quóniam bonus.
℟. Quóniam in sǽculum misericórdia ejus.
  
Deinde Sacerdos, junctis manibus, profunde inclinatus, facit confessionem dicens:
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Mariæ semper vírgini, beáto Michaeli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, (et vobis, fratres): quia peccávi nimis cogitatióne, verbo, et ópere: (Percutit sibi pectus ter, dicens:) mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ídeo precor beátam Maríam semper vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, (et vos, fratres), oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.
  
Ministri respondent:
℣. Misereátur tui omnípotens Deus, et dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam.
   
Sacerdos dicit Amen, et erigit se. Deinde Ministri repetunt confessionem:
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Mariæ semper vírgini, beáto Michaeli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo, et ópere: (Percutit sibi pectus ter, dicens:) mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.
  
Postea Sacerdos, junctis manibus, facit absolutionem, dicens:
Amen, fratres, per virtútem sanctæ Crucis, et per intercessiónem beátæ et gloriósæ sempérque Virginis María, et per mérita ómnium sanctórum et sanctárum Dei.

Misereátur nostri omnípotens Deus; et dimíttat nobis ómnia peccáta, et perdúcat nos Dóminus noster Jesus Christus cum suis sanctis ad vitam ætérnam. ℟. Amen.
  
Signat se signo Crucis, dicens:
Absolutiónem  et veram remissiónem ómnium peccatórum vestrórum, per confessiónem, contritiónem, pœniténtiam, et per satisfactiónem, et emendatiónem vitæ, tríbuat vobis omnípotens Pater pius et miséricors Dóminus. Amen.
  
Iterum signando se, dicit: 
℣. Adjutórium ✠ nostrum in nómine Dómini.
℟. Qui fecit cœlum et terram.
  
Inclinatus mediocriter, prosequitur: 
℣. Sit nomen Dómini benedíctum.
℟. Ex hoc nunc, et úsque in sǽculum.
℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.

Tum Sacerdos extendens ac jungens manus, eadem voce dicit Orémus; et ascendens Altare, secreto dicit:
Consciéntias nostras quǽsumus, Domine, visitándo purífica, ut véniens Dóminus noster Jesus Christus parátam sibi in nobis invéniat mansiónem.
   
Deinde manibus junctis super Altare, mediocriter inclinatus, dicit:
Deus, qui non mortem, sed pœniténtiam desíderas peccatórum, me míserum fragilémque peccatórem a tua non repéllas pietáte, néque aspícias ad peccáta, et scéléra mea, et immúndas turpésque cogitatiónes, quíbus flebíliter a tua disjúngor voluntáte; sed ad misericórdias tuas, et fidem devotionémque eórum, qui per me peccatórem tuam éxpetunt misericórdiam. Et quía me indígnum médium inter te et pópulum tuum fíeri voluísti, fac me talem, ut digne possim exoráre misericórdiam tuam pro me, et pro eódem pópulo tuo. Et adjúnge voces nostras vócibus Angelórum tuórum, ut sicut illi te láudant in excélsa beatitúdine, ita nos quóque eórum intervéntu mereámur te laudáre in hac peregrinatióne. Amen.
   
Osculato Altare, Sacerdos ad cornu Epistolæ signans se signo Crucis, legit Introitum; quo finito, in medio Altaris junctis manibus, alternatim cum Ministris dicit:
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.
Christe, eléison.
Christe, eléison.
Christe, eléison.
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.

Deinde extendens et jungens manus, dicit Sacerdos in medio Altaris (si dicendum sit) Glória in excélsis Deo: inclinans caput aliquantulum ad hoc verbum Deo: et prosequitur junctis manibus. Cum dicit Adorámus te, Grátias agimus tibi, et Jesu Christe, et Súscipe deprecatiónem, inclinat caput; et in fine dicens: Cum Sancto Spíritu, signat se a fronte ad pectus:
Glória in excélsis Deo. Et in terra pax homínibus bonæ voluntátis. Laudámus te. Benedícimus te. Adorámus te. Glorificámus te. Grátias ágimus tibi propter magnam glóriam tuam. Dómine Deus, Rex cœléstis, Deus Pater omnípotens. Dómine Fili unigénite, Jesu Christe. Dómine Deus, Agnus Dei, Fílius Patris. Qui tollis peccáta mundi, miserére nobis. Qui tollis peccáta mundi, súscipe deprecatiónem nostram. Qui sedes ad déxteram Patris, miserére nobis. Quóniam tu solus Sanctus. Tu solus Dóminus. Tu solus Altíssimus, Jesu Christe. Cum Sancto Spíritu ✠ in glória Dei Patris. Amen.

In Missa majori, cantatur a toto Choro simul, non alternis vicibus.
  
Deinde osculatur Altare in medio, et caput Cruci inclinans dicit, Dóminus, et versus ad populum dicit, vobiscum.
  
Episcopus dicit: Pax vobis, si dictum sit Glória in excélsis. Et similiter respondetur: Et cum spíritu tuo.
  
Deinde dicit Orémus, et Orationem unam aut plures, ut ordo Officii postulat. Si plures dicantur, post conclusionem primæ tantum rursus dicitur Orémus, et ad ultimam Orationem iterum sitt integra conclusio; sed ad intermedias nulla.

Oratio sic concluditur: …Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
  
Sequuntur Epistola, Graduale, Tractus, vel Alleluja cum Versu, et Prosa, pro ratione Temporis aut Festorum.
  
Lecta Epistolæ, respondeat: Deo grátias.

In Missa majori, dum Celebrans Orationes canit, Subdiaconus accipit Librum Epistolarum, et facit alia, quæ fusius explicantur in Rubricis generalibus, Cap. 6. de Ritu in Missa servando; et cum pervenerit ad locum ubi cantaturus est Epistolam, facit genuflexionem, et cantat hoc modo:
Léctio Epístolæ Beáti…

Lecta Epistolæ, respondent: Deo gratias
Graduale, Allelúja vel Tractus (Prosa)
℟. Deo grátias
R. Amen.
Confórta me, Rex Sanctórum, summum tenens principátum: da sermónem rectum et benesonántem in os meum: ut pláceam tibi et ómnibus circumstantibus.

Dómine, lábia mea apéries, et os meum annuntiábit láudem tuam.

Diaconus lecturus Evangelium accedit ad Sacerdotem, et parum inclinatus petit ab eo Benedictionem, dicens: Domne, jube benedícere.

Sacerdos sedens, (et etiam mitra coopertus, si jus habeat eam deferendi,) dicit:
Corróboret Dóminus sensum tuum ac lábia tua: ut recte pronúnties nobis elóquia sua secúndum Evangélium, et pax tecum sit, in nómine Patris, et Fí ✠ lii, et Spíritus Sancti. Amen.
    
Benedícite, pater reverénde.
   
Deinde Sacerdos benedicit incensum sibi a Thuriferario stante oblatum, dicens:
Ab illo benedicáris, in cujus honóre cremáberis, in nómine Patris, et Fí ✠ lii, et Spíritus Sancti. Amen.

Diaconus osculando Altare, dicit:
Pax Christi, quam nobis per Evangélium suum trádidit, consérvet et confírmet corda et córpora nostra in vitam ætérnam. Amen.
  
Tum vadit ad locum Evangelii, cum aliis Ministris, secundum qualitatem diei, ibique stans, junctis manibus, cantat:

Deinde ad Librum conversus, junctis manibus, dicit: 
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
✠ Inítium, vel Sequéntia sancti Evangélii secúndum N.
  
Evangelium cantatur eodem modo, quo Epistola, sed paulo altius.

Pronuntians Inítium vel Sequéntia sancti Evangélii secúndùm N. pollice dextro signat Librum, deindè seipsum in fronte, ore, et pectore; et dum Chorus respondet, Glória tibi, Dómine
vertens se cum Choro ad Altare, genuflectit: posted cantat Evangelium junctis manibus: quo finito, Subdiaconus defert Librum apertum, vel Textum, Sacerdoti osculandum, dicens: Hæc sunt sancta Evangélia. Sacerdos osculatur Evangelium, dicens: Credo et Confíteor.

In Missis privatis, postquam Sacerdos legit Epistolam, Graduale, etc. delato Libro ad cornu Evangelii, inclinatus in medio Altaris, junctis manibus, dicit:
Dómine, lábia mea apéries, et os meum annuntiábit láudem tuam.

Deindè ad Librum conversus, junctis manibus, dicit: Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo. Et pronuntians, 
Inítium sive Sequéntia sancti Evangélii, etc. signat Librum et seipsum in fronte, ore, et pectore; et legit Evangelium: quo finito, Minister respondet, Laus tibi, Christe. Et Sacerdos osculatur Evangelium, dicens: Per evangélica dicta deleántur nostra delícta.

In Missa majori pro Defunctis, fit ut in aliis Missis, sed in choro Textus ad osculum offertum iis tantum qui in medio chori ad Missam intonat. In Missa privata, Sacerdos non osculatur Librum, nec dicat Per evangélica.

Si inter Missarum solemnia habenda sit Concio ad populum, habetur statim post Evangelium.

Caveat Sacerdos ne quocumque prætextu Oblationem anticipet antequam Chorus cantet Offertorium.
  
Post Evangelium (aut Concionem), Sacerdos in medio Altaris extendens, elevans, ac jungens manus, dicit, si dicendum sit, Credo in unum Deum, et prosequitur junctis manibus. Cum dicit Deum, caput Cruci inclinat: quod similiter facit, cum dicit, Jesum Christum, et simul adorátur. Ad illa autem verba, Et incarnátus est, genuflectit usque ad ista: Crucifíxus étiam. In fine, cum dicit: Et vitam ventúri sǽculi, signat se signo Crucis a fronte ad pectus.

In Missa majori cantatur integrum Symbolum a toto Choro simul, non vero alternis vicibus.

Credo in unum Deum, Patrem omnipoténtem, factórem cœli et terræ, visibílium ómnium et invisibílium: Et in unum Dóminum Caput inclinat Jesum Christum, Fílium Dei unigénitum; et ex Patre natum ante ómnia sǽcula; Deum de Deo, lumen de lúmine, Deum verum de Deo vero; génitum, non factum, consubstantiálem Patri, per quem ómnia facta sunt; qui propter nos hómines, et propter nostram salútem descéndit de cœlis; Flexis genibus dicit et incarnátus est de Spíritu Sancto ex María Vírgine; ET HOMO FACTUS EST; Surgit et prosequitur, crucifixus étiam pro nobis sub Póntio Piláto, passus sepúltus est; et resurréxit tértia die secúndum Scriptúras; et ascéndit in cœlum, sedet ad déxteram Patris; et íterum ventúrus est cum glória judicáre vivos et mórtuos; cujus regni non erit finis: Et in Spíritum Sanctum Dóminum et vivificantem; qui ex Patre Filióque procédit; qui cum Patre et Fílio Caput inclinat simul adorátur, et conglorificátur; qui locútus est per Prophétas: Et unam sanctam Cathólicam et Apostólicam Ecclésiam. Confiteor unum baptísma in remissiónem peccatórum: et expécto resurrectiónem mortuórum, Signat se dicens et vitam ventúri sǽculi. Amen.
  
Deinde Sacerdos osculatur Altare, et dicto Dóminus, versus ad populum dicit, vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo.

Postea dicit Orémus, et legit Offertorium: quo lecto, si fiat Oblatio a Clero, aut a populo, instrumentum pacis porrigit osculandum singulis offerentibus, dicens unicuique, Pax tecum, qui respondet, Etcum spíritu tuo.

In Missis autem pro Defunctis, dicit: Requiéscat, seu Requiéscant in pace; et quilibet respondet, Amen.

Cum offertur Panis benedicendus, Celebrans signando seipsum, dicit:

Benedicto Panis
℣. Adjutórium nostrum ✠ in nómine Dómini. ℟. Qui fecit cœlum et terram.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus. 

ORATIO
Dómine Jesu Christe, panis Angelórum, panis vivus ætérnæ vitæ, bene ✠ dícere dignáre panem istum, (vel panes istos) sicut benedixísti quínque panes in desérto; ut omnes ex eo (vel eis) gustántes, inde córporis et ánimæ percípiant sanitátem; Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen.

Sacerdos ter aspergit Panem aqua benedicta.

Tum reversus ad Altare, discooperiendo Calicem, dicit: Quid retríbuam Dómino pro ómnibus quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo.

Accipit Patenam cum Hostia, quam ponit super Corporale, et extendens manus super Hostiam, dicit:
Dixit Jesus discípulis suis: Ego sum panis vivus qui de cœlo descéndi. Si quis manducáverit ex hoc pane, vivet in ætérnum.

Et facto signo Crucis super Hostiam, vadit ad cornu Epistolæ, et ibi infundit vinum et aquam in calicem, dicens:
De látere Dómini nostri Jesu Christi exívit sanguis, et aqua páriter pro redemptióne mundi témpore passiónis in remissiónem peccatórum.

Deinde redit ad medium Altaris, et accepta Patena cum Hostia, ponit eam super Calicem, productoque signo Crucis super Calicem, ipsum accipit, et mediocriter elevatum tenens, utrumque simul offert, dicens:
Hanc oblatiónem, quǽsumus, omnípotens Deus, ut placátus accípias, et ómnium offeréntium, et eórum pro quíbus tibi offértur, peccáta indúlge.

Et paulo altius elevando Calicem, prosequitur:
In spíritu humilitátis, et in ánimo contríto suscipiámur Dómine, a te: et sic fiat sacrifícium nostrum, ut a te suscipiátur hódie, et pláceat tibi, Dómine Deus. Producens signum Crucis cum Calicem, dicit: er Christum Dóminum nostrum.

Deinde ponit Calicem super Corporale, depositaque Hostia ante Calicem, utrumque Corporali (vel Palla) cooperit.

Tum expandit manus, easque in altum porrectas jungens, elevatis ad cœum oculis statimque demissis, dicit: 
Veni, sanctificátor omnípotens, ætérne Deus, signat Oblata, et béne ✠ dic hoc sacrifícium tuo nómini præparátum.

De præparatione panis et vini, eorum Oblatione ac Thurificatione in Missa majori, vide Cap. V et VI de Ritu in Missa servando.
 
In Missa majori, Sacerdos Diacono Calicem ad Oblationem porrigent, quasi interrogando, dicit: Quid retríbuam Dómino pro ómnibus quæ retríbuit mihi? Cui respondet Diaconus: Ímmola Deo, sacrifícium láudis, et redde Altíssimo vota tua. 
  
Tum Sacerdos, facto signo Crucis super Calicem, ipsum accipit, dicens: 
Cálicem salutáris accipiam, et nomen Dómini invocábo.

Postea elevans Calicem cum Patena et Hostia superposita offert, dicens: Hanc oblatiónem, etc. In spíritu humilitátis, etc, ut supra.

Factá oblatione, benedicit incensum, dicens: Ab illo benedicáris, in cujus honóre cremáberis, in nómine Patris, et Fí ✠ lii, et Spíritus Sancti. Amen.
  
Et acepto Thuribulo ab Acholyto, incensat Oblata et Altare, dicens:
Dirigátur, Dómine, orátio mea, sicut incénsum in conspéctu tuo.
 
Facta Thurificatione Altaris, ut fusius explicatur in Rubricis generalibus, Sacerdos reddit Thuribulum Diácono, a quo bis incensatur; deinde lavat manus ad cornu Epistolæ dicens:
Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum, Dómine: Ut áudiam vocem láudis, et enárrem univérsa mirabília tua.
  
Postea redeundo ad medium Altaris, elevans oculos et statim demittens, junctis manibus, dicit:
Veni, Sancte Spíritus; reple tuórum corda fidélium, et tui amóris in eis ignem accénde.
  
Deinde, junctis manibus super Altare, aliquantulum inclinatus, dicit:
Súscipe, sancta Trínitas, hanc oblatiónem, quam tibi óffero in memóriam Incarnatiónis, Nativitátis, Passiónis, Resurrectiónis, Ascensionísque Dómini nostri Jesu Christi, necnon Sancti Spíritus consolatiónis, et in honórem semper vírginis Maríæ, et ómnium Sanctórum tuórum qui tibi placuerunt ab inítio mundi, seu eórum quorum hódie festívitas celebrátur, et quorum nómina et relíquiæ hic habéntur: ut illis profíciat ad honorem, nobis autem ad salútem; et ut illi omnes Sancti pro nobis intercédere dignéntur in cœlis, quórum memóriam ágimus in terris; Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Postea osculatur Altare, et versa facie ad populum, extendens et jungens manus, vocem paululum elata, dicit:
Oráte, pro me, fratres: ut meum sacrifícium et vestrum fiat acceptábile ante conspéctum Dei. Et vertit se ad Altare perficiendo circulum.
  
Ministri et circumstantes respondent:
Dóminus Deus omnípotens suscípiat sacrifícium de ore tuo, et de mánibus tuis, ad utilitátem sanctæ suæ Ecclésiæ, et ad salútem omnis pópuli Christiáni, et ad remédium ómnium fidélium defunctórum. Sacerdos submissa voce dicit: Amen.

Deinde manibus extensis, sine Orémus, subjungit Orationes secretas; quibus dictis, cum pervenerit ad conclusionem ultimæ, altiori voce dicit: Per ómnia sǽcula sæculórum, cum Præfatione ut infra.

Præfationem incipit Sacerdos, ambabus manibus positis hinc inde super Altare; quas aliquantulum elevat cum dicit, Sursum et caput corda. Jungit eas ante pectus, inclinat, cum dicit, Grátias agámus Dómino Deo nostro. Deinde disjungit manus, et disjunctas tenet usque ad finem Præfationis: et iterum jungit eas ante pectus, et inclinatus dicit, Sanctus. Cum vero dicit, Benedíctus qui venit, erectus signat se a fronte ad pectus.
  
℣. Per ómnia sǽcula sæculórum
℟. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Sursum corda.
℟. Habémus ad Dóminum.
℣. Grátias agámus Dómino Deo nostro.
℟. Dignum et justum est.

Præfatio Communis
Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestáles: cœli, cœlorúmque Virtútes, ac beáta Séraphim, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus Deus Sábaoth. Pleni sunt cœli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.

Præfationes propriæ
De Advéntu: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum; quem pérdito hóminum géneri Salvatórem miséricors et fidélis promisísti: cujus véritas instrúeret inscios, sánctitas justificáret ímpios, virtus adjuváret infirmos. Dumergo prope est ut véniat quem missúrus es, et dies affúlget liberatiónis nostræ : in hac promissiónum tuarum fide, piisgáudiis exultámus. Et ídeo cum Angelis et Archangelis, cum Thronis Dominatiónibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum glóriæ tuæ cánimus, sine fine dicéntes.

De Féria V in Cœna Dómini: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum, verum æternúmque Pontíficem, et solum sine peccáti mácula Sacerdótem; qui in novíssima Cœna formam sacrifícii perénnis instítuens, sacérdos et víctima semetípsum óbtulit, et præcépit offérri; qui týpico Páschati finem impónit, ut dum legális observántia mutátur, novo Sacraménto compleátur. Et ídeo cum Angelis et Archángelis, cum Thronis et Dominationibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum glóriæ tuæ canimus, sine fine dicéntes.

De Sancto Photíno, Sancto Irenǽo et Sócium, mártyrum: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus; qui nos secúndum misericórdiam tuam magnam de ténebris ad lucem vocáre dignátus es, et de potestáte sátanæ eréptos, in fílios adoptiónis assúmere. Tua enim, Dómine, misericórdia, tua grátia, verbum fidei in nobis Mártyrum tuórum labóre seminátum est, et sánguine fœcundátum. Nunc ergo, Pater sancte, confírma hoc quod operátus es in nobis, et gregem istum quem Fílio tuo donásti, consérva tuæ virtútis auxílio; ut sanctificátum in veritáte, perféctum in unitáte, consummáre dignéris in glória: per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam treméntes adórant Angeli, et omnes Spirítuum cœléstium Chori, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.

De Sanctíssimo Sacraménto: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum; qui remótis carnálium victimarum inánibus umbris, corpus et sánguinem suum nobis in sacrificium commendávit, ut in omni loco offerátur nómini tuo quæ tibi sola complácuit oblátio munda. In hoc ígitur inscrutabilis sapiéntiæ et immensæ caritátis mystério, idípsum quod semel in cruce perfecit, non cessat mirabíliter operári ipse ófferens et ipse oblátio. Et nos unam secum hóstiam efféctos, ad sacrum invítat convivium, in quo ipse cibus noster súmitur, recólitur memória Passiónis ejus, mens implétur grátia, et futúræ glóriæ nobis pignus datur. Et ídeo cum Angelis et Archangelis, cum Thronis et Dominatiónibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum gloriæ tuæ cánimus, sine fine dicéntes.

De Nativitáte Sancte Joánnis Baptístæ: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus; et in die festivitátis hodiérnæ, qua beátus Joánnes exórtus est, tuam magnificéntiam collaudáre; qui vocem matris Dómini nondum éditus sensit, et matris adhuc cláusus útero advéntum salútis humánæ prophética exultatióne significávit: qui et genitrícis sterilitátem concéptus ábstulit, et patris linguam natus absolvit, solúsque ómnium Prophetárum Redemptórem mundi quem prænuntiavit, osténdit, Jesum Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam láudant Ángeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes: cœli cœlorúmque Virtútes, ac beáta Séraphim, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.

De Sanctis: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus: qui glorificáris in concílio Sanctorum, et eórum coronándo mérita, corónas dona tua: qui nobis in eórum præbes et conversatióne exemplum, et communióne consortium, et intercessióne subsídium: ut tantam habéntes impósitam nubem téstium, per patiéntiam currámus ad propósitum nobis certámen, et cum eis percipiámus immarcescíbilem glóriæ corónam; per Jesum Christum Dóminum nostrum, cujus sánguine ministrátur nobis intróitus in ætérnum regnum. Per quem majestátem tuam treméntes adórant Angeli, et omnes Spirítuum cœléstium Chori, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.

De Dedicatióne ecclésiæ: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus; et pro ánnua dedicatióne Tabernáculi hujus, honórem débitum tibi reférre, cujus virtus magna, píetas copiosa: réspice, quæsumus, Dómine, de cælo, et vide, et vísita domum istam; ut quisquis in ea nómini tuo supplicáverit, libénter exáudias, et satisfaciéntibus cleménter ignoscas. Hic tibi Sacerdotes tui sacrificium laudis offerant; hic fidélis pópulus vota persólvat. Hic peccatorum ónera deponántur; hic fides sancta stabiliátur. Hinc píetas absolúta rédeat; hinc iníquitas emendáta discédat. Invéniat apud te, Dómine, locum véniæ, quicúmque satisfáciens huc confúgerit, et conscio dolóre victus altária tua rivis suárum elúerit lacrymárum. Hic si quando pópulus tuus tristis mœstúsque convénerit, tu acquiésce rogánti, et rogátus indúlge, per Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominationes, tremunt Potestátes: cœli cœlorúmque Virtútes, ac beáta Séraphim, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admitti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.

De Fidélium defunctórum: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum: in quo nobis spem beátæ resurrectiónis concessísti, ut dum natúram contristat certa moriéndi condítio, fidem consolétur futúræ immortalitátis promíssio. Tuis enim fidélibus, Dómine, vita mutátur, non tollitur; et dissolúta terréstris hujus habitatiónis domo, ætérna in cælis habitátio comparátur. Et ideo cum Angelis et Archángelis, cum Thronis et Dominatiónibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum glóriæ tuæ canimus, sine fine dicéntes.
  
CANON MISSÆ

Sacerdos extendens et jungens manus, oculisque elevatis, et statim demissis, ac manibus junctis et super altare positis, profunde inclinatus, dicit submissd voce:
Te ígitur, clementíssime Pater, per Jesum Christum Fílium tuum Dóminum nostrum, súpplices rogámus ac pétimus, osculatur Altare, uti accépta hábeas, et benedícas, erigit se, jungit manus, et signat ter super oblata, hæc  dona, hæc ✠ múnera, hæc  sancta sacrifícia illibáta: extensis manibus prosequitur, in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre, et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro N. et Antistite nostro N., et Rege nostro N., et ómnibus orthodóxis, átque cathólicæ, et Apostólicæ fidei cultóribus.
  
Commemoratio pro vivis.
Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N.elevat et jungit manus, et orat aliquantulum pro quibus orare intendit, deindè manibus extensis prosequitur: et ómnium circumstántium, quórum tibi fides cógnita est, et nota devótio, pro quíbus tibi offérimus, vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium láudis, pro se suísque ómnibus, pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis, et incolumitátis suæ; tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
  
Infra Actionem
Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri caput inclinat, Jesu Christi: sed et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum: Petri et Páuli, Andréæ, Jacóbi, Joánnis, Thomas, Jacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Joánnis et Páuli, Cosmæ et Damiáni, et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Jungit manus: Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Tenens manus expansas super oblata, dicit:
Hanc ígitur oblatiónem servitútis nostræ, sed et cunctæ famíliæ tuæ, quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: díesque nostras in tua pace dispónas, átque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum júbeas grege numerári. Per Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, signat ter super oblata, bene  díctam, adscrí  ptam, ra  tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: signat semel super Hostiam, ut nobis Cor  pus, et semel super Calicem, et Sán  guis elevat ac jungit manus, fiat dilectíssimi Fílii tui Dómini nostri Jesu Christi.
 
Extergens pollices et indices super Corporale, prosequitur: Qui prídie quam paterétur, Hostiam accipit, accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas: elevat oculos, et elevátis óculis in cœlum ad te Deum Patrem suum omnipoténtem, caput inclinat, tibi grátias agens, sinistra tenens Hostiam, dextra signat super eam, bene  díxit, fregit, deditque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes:

Tenens ambabus manibus Hostiam inter pollices et indices, profert verba consecrationis secreto, distincte, et attente:
HOC EST ENIM CORPUS MEUM.

Hostiam consecratam genuflexus adorat, surgit, ostendit populo, reponit super Corporale, iterum adorat (et non disjungit pollices et indices, nisi quando Hostia tractanda est, usque ad ablutionem digitorum), tunc detecto Calice, dicit:
Símili modo, póstquam cœnátum est, ambabus manibus accipit Calicem, accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas, ac venerábiles manus suas: item tibi grátias agens, sinistra tenens Calicem, dextra signat super eum, bene  díxit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes:

Profert verba consecrationis secreto super Calicem, tenens illum paululum elevatum:
HIC EST ENIM CALIX SÁNGUINIS MEI, NOVI ET ÆTÉRNI TESTAMÉNTI: MYSTÉRIUM FÍDEI: QUI PRO VOBIS, ET PRO MULTIS EFFUNDÉTUR IN REMISSIÓNEM PECCATÓRUM.
  
Reponens Calicem super Corporale, prosequitur secreto: Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis.
  
Genuflexus adorat: surgit, ostendit populo, deponit, cooperit, et iterum adorat: deinde extensis brachiis in modum crucis, dicit:
Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, ejúsdem Christi Fílii tui Dómini nostri tam beátæ passiónis, necnon et ab inferis resurrectiónis, sed et in cœlos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ majestáti tuæ de tuis donis ac datis, jungit manus, et signat ter super Hostiam et Calicem simul, Hóstiam  puram, Hóstiam  sanctam, Hostiam  immaculátam, signat semel super Hostiam, Panem  sanctum vitæ ætérnæ, et semel super Calicem, et Cálicem  salútis perpétuæ.

Extensis manibus prosequitur: Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sícuti accépta habére dignátus es múnera púeri tui justi Abel, et sacrificium Patriárchæ nostri Ábrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam.
  
Profunde inclinatus ante Altare, manibus supra pectus cancellatis in modum crucis, dicit:
Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: jube hæc perférri per manus sancti Ángeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ majestátis tua, ut quótquot, osculatur Altare, ex hac altáris participatióne erigit se, et jungit manus, sacrosánctum Fílii tui, signat semel super Hostiam Cor  pus, et semel super Calicem, et Sán  guinem sumpséimus, seipsum signat, omni benedictióne cœlésti et grátia repleámur. Jungit manus: Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Commemoratio pro Defunctis. 
Extendit manus: Meménto étiam, Dómine, famulórum, famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei et dórmiunt in somno pacis: Jungit manus, Deo commendat defunctos, maxime eos pro quibus orare intendit: deinde extensis manibus prosequitur: Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus, locum refrigérii, lucis et pacis, ut indúlgeas, deprecámur. Jungit manus, et caput inclinat: Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Manu sinistra super Corporali posita, dextra percutit pectus, elatiori voce dicens:
Nobis quóque peccatóribus, extensis manibus, submissa voce prosequitur fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam, et societátem donáre dignéris, cum tuis Sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Joánne, Stéphano, Mathía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Ágatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quórum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quǽsumus, largítor admítte. Jungit manus: Per Christum Dóminum nostrum.

Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, signat ter super Hostiam et Calicem simul, sanctí ficas, viví ✠ ficas, bene  dícis, et præstas nobis.

Discooperit Calicem, genuflectit, surgit, accipit Hostiam inter pollicem et indicem manus dextræ, et cum ed super Calicem, quem manu sinistra tenet, ter signat a labro ad labrum, dicens: Per ip  sum, et cum ip  so, et in ip  so, bis signat inter Calicem et pectus, est tibi Deo Patri  omnipoténti, in unitáte Spíritus Sancti, omnis honor et glória, tenens manu dextra Hostiam super Calicem, sinistra Calicem, dicit alta voce: Per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.

Oremus.
Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti, audémus dícere:
 
Pater noster, qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, Elevat Calicem simul cum Hostia, ut ad pópulo adoretur, dicens: sicut in cœlo, Demittit dicens: et in terra: Reponem Hostiam, et cooperto Calice, genuflectit, surgit, et manus extendit, interea prosequitur: Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimittimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem. ℟. Sed líbera nos a malo.
 
Sacerdos submissa voce dicit: Amen.
 
Deinde, sinistra super Corporali posita, Patenam Purificatorio extersam accipit inter indicem et medium digitos manus dextræ, et eam tenens super Corporali erectam, dicit alta voce:
Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis prætéritis, præséntibus, et futúris; et intercedénte beáta et gloriósa semper vírgine Dei genitríce María, Sinistra pectori admota, signat se cum Patena a fronte ad pectus, dicens: et beátis Apóstolis tuis, Petro et Páulo, atque Andræa, cum ómnibus Sanctis Et eam osculatur, dicens: da propítius pacem in diébus nostris; Submittens Patenam Hostiæ, prosequitur: ut ope misericórdias tuas adjúti, et a peccáto simus semper líberi, et ab omni perturbatióne secúri.
  
Discooperit Calicem, genuflectit, surgit, accipit Hostiam, frangit eam super Calicem per medium, dicens:
Per eúmdem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum,
Partem quæ in dextra est, ponit super Patenam; deinde ex parte quæ in sinistra remansit, frangit particulam, dicens: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus:
Aliam mediam partem manu sinistra ponit super Patenam; et dextra tenens particulam super Calicem, et sinistra Calicem, dicit: Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.

***
Benedictio Archiepiscopi
(Hic in Missa Pontificali D. D. Archiepiscopus, reposita particula Hostiæ super Patena, benedicit populum: sed anted Diaconus conversus ad populum et tenens ambabus manibus baculum pastoralem, cantat:
℣. Humiliáte vos ad benedictiónem.
Chorus respondet:
℟. Deo grátias.

Reliqua cantantur et observantur a D. D. Archiepiscopo, ut in Benedictionali habetur, et cùm signat super Calicem, cantando dicit:
℣. Et pax  ejus sit  semper vobís  cum.
℟. Et cum spiritu tuo).

***

Cum ipsa particula Sacerdos signat ter super Calicem, dicens:
℣. Pax Dómini sit semper vobís cum
℟. Et cum spiritu tuo.

Tenens particulam ipsam super Calicem, dicit intelligibili voce:
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, dona nobis pacem.

(In Missis pro Defunctis non dicitur miserére nobis, sed ejus loco dicitur, dona eis réquiem: et in tertio additur, sempitérnam).

Particulam mittit in Calicem, dicens secreto:
Hæc sacrosáncta commíxtio Córporis et Sánguinis Dómini Nostri Jesu Christi sit mihi omnibúsque suméntibus salus mentis et córporis, et ad vitam ætérnam capescéndam præparátio salutáris; Per eúmdem Christum Dóminum nostrum.

Cooperit Calicem, genuflectit, surgit, et junctis manibus super Altare, oculisque ad SS. Sacramentum intentis, inclinatus dicit sequentes Orationes, quarum prima omittitur in Missis pro Defunctis.
Dómine Jesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis; ne respícias peccáta et scélera mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ, eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre, custodíre et coadunáre dignéris; Qui vivis et regnas Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
  
Si danda est pax, Celebrans osculatur Altare primum, et deinde instrumentum pacis a Diacono oblatum, dicens:
℣. Pax tecum.
℟. Et cum spítitu tuo.
  
(In Missis pro Defunctis, paх non datur).
  
Domine sancte, Pater omnipotens, æterne Deus, da mihi hoc Corpus et Sánguinem Dómini nostri Jesu Christi ita súmere, ut remissiónem ómnium peссаtórum meórum per hoc mérear accípere, et tuo sancto Spíritu repléri, quia tu es Deus, et in te est Deus, et præter te non est álius nisi tu; Qui cum eodem Fílio et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Dómine Jesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti, líbera me, quǽso, per hoc sacrum Corpus et Sánguinem tuum a cunctis iniquitátibus meis, et univérsis malis meis: et fac me tuis semper obœdíre mandátis, et a te núnquam in perpétuum separári me permittas; Qui cum eódem Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
  
Genuflectit, surgit, et dicit secreto:
Panem cœéstem accípiam, et nomen Dómini invocábo.
Deinde accipit ambas partes Hostiæ inter pollicem et indicem sinistræ manus; et Patenam inter eumdem indicem et medium supponit, atque parum inclinatus, dextra percutiens pectus tribus vicibus, elata aliquantulum voce, dicit: Dómine, non sum dignus secreto prosequitur, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
  
Postea dextra se signans cum Hostia super Patenam, dicit:
Dómini nostri Jesu Christi, et Sánguis ejúsdem custódiat me, et perdúcat in vitam ætérnam. Amen.

Tum inclinatus, cubitis super Altare positis, sumit reverenter ambas partes Hostiæ, jungit manus, et quiescit aliquantulum in meditatione SS. Sacramenti.
 
Deinde discooperit Calicem, genuflectit, Patena colligit fragmenta, si quæ sint, et excutit in Calicem, quem dextra accipit; signans se signo Crucis cum Calice, sumit totum Sanguinem cum particula.

(Et si qui sint communicandi, eos communicat:
  
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Mariæ semper vírgini, beáto Michaeli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo, et ópere: (Percutit sibi pectus ter, dicens:) mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.
  
Misereátur nostri omnípotens Deus; et dimíttat nobis ómnia peccáta, et perdúcat nos Dóminus noster Jesus Christus cum suis sanctis ad vitam ætérnam. ℟. Amen.
  
Signat cum signo Crucis, dicens:
Absolutiónem et veram remissiónem ómnium peccatórum vestrórum, per confessiónem, contritiónem, pœniténtiam, et per satisfactiónem, et emendatiónem vitæ, tríbuat vobis omnípotens Pater pius et miséricors Dóminus. Amen.

Ecce Agnus Dei: ecce qui tollit peccata mundi.
Ter: Dómine, non sum dignus ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.

Corpus Dómini nostri Jesu Christi custódiat ánimam tuam in vitam ætérnam. Amen).
  
Deinde super Altare porrigit Calicem Ministro, qui infundit in eum parum vini, quo se purificat, dicens:
Corpus Dómini nostri Jesu Christi quod accépi, et Sanguis ejus quo potátus sum, inhǽreant viscéribus meis, et non véniant mihi ad judícium, nec ad condemnatiónem, sed profíciant mihi ad salútem, et ad remédium animæ meæ. Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
 
Deinde vino et aquæ abluit pollices et indices super Calicem, quos abstergit Purificatorio, dicens:
Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus, ut de Córpore et Sánguine Dómini nostri Jesu Christi fiat nobis remédium sempiternum in vitam ætérnam. Amen.

Sumit ablutionem, extergit os, et Calicem, quem operit; et plicato Corporali, in Altari collocat Calicem, ut in principio Missæ. 
  
Deinde, ad cornu Epistolæ dicit Communionem. Tum osculatur Altare in medium, et caput Crucis inclinans dicit, Dóminus, conversusque ad populum, dicit vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo.

Revertitur ad cornu Epistolæ, et ibi dicit Postcommunionem, qua dicta, rursus osculatur Altare in medio, et dicto Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo, dicit pro qualitate Missæ, Ite, missa est: vel Benedicámus Dómino. ℟. Deo grátias.

In Missis pro Defunctis dicit versus Altare, Requiéscant in pace. ℟. Amen.
  
Sacerdos inclinatus ante medium Altaris, manibus junctis super eo, dicit:
Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta: ut sacrificium, quod óculis tuæ majestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque, et ómnibus, pro quíbus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum Dóminum nostrum. Amen.
  
Deinde osculatur Altare in medio: et elevatis oculis, extendens, elevans et jungens manus, caputque Cruci inclinans, dicit intelligibili voce:
Benedícat vos omnípotens Deus: et versus ad populum, semel producendo signum Crucis super eo, prosequitur, Pater, et Fí ✠ lius, et Spíritus Sanctus. ℟. Amen.
  
In Missis Defunctorum non datur benedictio, sed dicto Pláceat tibi, Sacerdos osculatur Altare et recedit vel legit Evangelium, ut infra.

In Ecclesia Primatiali non datur benedictio in Missis majoribus; sed finita Oratione Pláceat, Sacerdos recedendo ab Altari, præcedentibus Ministris, recitat Evangelium In princípio.

In aliis Ecclesiis in Missa majori, Celebrans, data benedictione ut supra, redeundo in Vestiarium recitat Evangelium In princípio, si dicendum sit; vel cum pervenerit in Vestiarium, legit ultimum Evangelium, si proprium sit; nisi duæ dicantur Missæ, ut dicitur in Rubricis generalibus, Cap. 8. de Ritu in Missa solemni servando.

In Missis privatis Celebrans, data benedictione et osculato Altari, dicit in cornu Evangelii Dóminus vobíscum, et Inítium, vel Sequéntia sancti Evangélii: signans Evangelium, et seipsum in fronte, ore et pectore, ut in aliis Evangeliis; tum legit Evangelium secundum Joannem, In princípio, etc. ut sequitur, vel aliud.

℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
  
✠ Inítium sancti Evangélii secúndum Joánnem.
℟. Glória tibi, Dómine.

In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Ómnia per ipsum facta sunt, et sine ipso factum est nihil quod factum est. In ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt. Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Joánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine. Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quótquot áutem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fieri, his qui credunt nómine ejus, qui non ex sanguínibus, néque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. Genuflectit ET VERBUM CARO FACTUM  EST: Surgit et prosequitur, et habitávit in nobis (et vídimus glóriam ejus, glóriam quasi Unigeniti a Patre), plenum grátiæ et veritátis. Deo grátias.
  
Finito Evangelio discedens Sacerdos ab Altari submissd voce privatim recitat ad devotionem Hymnum Te Deum, vel Canticum Trium Puerorum, Benedícite, etc.

In Missis pro Defunctis, statim dicitur Psalmus De profúndis, et deinde Hymnus Te Deum, vel Canticum Benedícite, ut supra.