Perteneciente a la familia litúrgica occidental como el Rito Romano, el Rito Lugdunense está basado en la liturgia observada en la Capilla imperial de Carlomagno en Aquisgrán (que era dependiente de la diócesis de Metz, centro de la Liturgia Romana desde que San Crodegango regresara de Roma en el 751), con algunos elementos relictos de la antigua liturgia galicana, lo que le otorgó una identidad propia que conservó incluso con el Concilio de Trento.
La neogalicanización empezó en 1695 con el Breviario del arzobispo Charles de Neville, y alcanzó al misal de Charles de Rochebonne en 1737, pero su máximo lo obtuvo con la reforma del arzobispo Antoine II de Montazet, el Rito de Lyon se alineó al uso neogalicano de París (el Misal en 1768; el Breviario cuatro años después), cambio rechazado por el capítulo de la Catedral de San Juan pero aprobado finalmente por el Parlamento, que en 1776 falló a favor del arzobispo (aunque le valió acusación de jansenismo, de la cual aún Dom Guéranger se hizo eco).
Luego de la Revolución (donde el arzobispo constitucionalista demolió el altar del ábside y lo puso en el transepto, trastocando todas las rúbricas en el proceso), el capítulo catedralicio expurgó los elementos juzgados como demasiado jansenistas del Misal y el Breviario de Montazet, y en el siglo XIX se instaló un órgano en la catedral (hasta entonces, el canto litúrgico no tenía acompañamiento).
En 1866, el cardenal Louis-Jacques-Maurice de Bonald hizo publicar el Misal Romano-Lugdunense, nombre que en sí mismo era programático: se sustituían en el Misal Romano los ritos del Triduo Pascual, el Ordo Missæ y la vigilia de Pentecostés, que procedían del Misal de Marquemont de 1620 (dos años antes, Pío IX aprobó un Propio archidiocesano para el Breviario Romano).
En 1904, el cardenal Pierre-Hector Coullié publicó una nueva edición del Misal Lugdunense intercalando ritos y festividades, y en 1956, el cardenal Pierre Paul Marie Gerlier hizo publicar la última edición típica del Misal. En 1965, mientras se preparaban las reformas litúrgicas según el Vaticano II, aun llegó a publicarse un ritual lugdunense. Pero en 1970, el rito lugdunense desapareció casi por completo, al ser sustituido por el rito montiniano.
In nómine Patris, et Fílii ✠, et Spíritus Sancti. Amen.
Deinde junctis manibus ante pectus, dict alternatim cum Ministris sequentes versus:
Introíbo ad altáre Dei. Ad Deum qui lætíficat juventútem meam.
℣. Pone, Dómine, custódiam ori meo.
℟. Et óstium circumstántiæ lábiis meis.
℣. Confitémini Dómino, quóniam bonus.
℟. Quóniam in sǽculum misericórdia ejus.
Deinde Sacerdos, junctis manibus, profunde inclinatus, facit confessionem dicens:
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Mariæ semper vírgini, beáto Michaeli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, (et vobis, fratres): quia peccávi nimis cogitatióne, verbo, et ópere: (Percutit sibi pectus ter, dicens:) mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ídeo precor beátam Maríam semper vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, (et vos, fratres), oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.
Ministri respondent:
℣. Misereátur tui omnípotens Deus, et dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam.
Sacerdos dicit Amen, et erigit se. Deinde Ministri repetunt confessionem:
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Mariæ semper vírgini, beáto Michaeli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo, et ópere: (Percutit sibi pectus ter, dicens:) mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.
Postea Sacerdos, junctis manibus, facit absolutionem, dicens:
Amen, fratres, per virtútem sanctæ Crucis, et per intercessiónem beátæ et gloriósæ sempérque Virginis María, et per mérita ómnium sanctórum et sanctárum Dei.
Misereátur nostri omnípotens Deus; et dimíttat nobis ómnia peccáta, et perdúcat nos Dóminus noster Jesus Christus cum suis sanctis ad vitam ætérnam. ℟. Amen.
Signat se signo Crucis, dicens:
Absolutiónem ✠ et veram remissiónem ómnium peccatórum vestrórum, per confessiónem, contritiónem, pœniténtiam, et per satisfactiónem, et emendatiónem vitæ, tríbuat vobis omnípotens Pater pius et miséricors Dóminus. Amen.
Iterum signando se, dicit:
℣. Adjutórium ✠ nostrum in nómine Dómini.
℟. Qui fecit cœlum et terram.
Inclinatus mediocriter, prosequitur:
℣. Sit nomen Dómini benedíctum.
℟. Ex hoc nunc, et úsque in sǽculum.
℣. Dómine, exáudi oratiónem meam.
℟. Et clamor meus ad te véniat.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Tum Sacerdos extendens ac jungens manus, eadem voce dicit Orémus; et ascendens Altare, secreto dicit:
Consciéntias nostras quǽsumus, Domine, visitándo purífica, ut véniens Dóminus noster Jesus Christus parátam sibi in nobis invéniat mansiónem.
Deinde manibus junctis super Altare, mediocriter inclinatus, dicit:
Deus, qui non mortem, sed pœniténtiam desíderas peccatórum, me míserum fragilémque peccatórem a tua non repéllas pietáte, néque aspícias ad peccáta, et scéléra mea, et immúndas turpésque cogitatiónes, quíbus flebíliter a tua disjúngor voluntáte; sed ad misericórdias tuas, et fidem devotionémque eórum, qui per me peccatórem tuam éxpetunt misericórdiam. Et quía me indígnum médium inter te et pópulum tuum fíeri voluísti, fac me talem, ut digne possim exoráre misericórdiam tuam pro me, et pro eódem pópulo tuo. Et adjúnge voces nostras vócibus Angelórum tuórum, ut sicut illi te láudant in excélsa beatitúdine, ita nos quóque eórum intervéntu mereámur te laudáre in hac peregrinatióne. Amen.
Osculato Altare, Sacerdos ad cornu Epistolæ signans se signo Crucis, legit Introitum; quo finito, in medio Altaris junctis manibus, alternatim cum Ministris dicit:
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.
Christe, eléison.
Christe, eléison.
Christe, eléison.
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.
Kýrie, eléison.
Deinde extendens et jungens manus, dicit Sacerdos in medio Altaris (si dicendum sit) Glória in excélsis Deo: inclinans caput aliquantulum ad hoc verbum Deo: et prosequitur junctis manibus. Cum dicit Adorámus te, Grátias agimus tibi, et Jesu Christe, et Súscipe deprecatiónem, inclinat caput; et in fine dicens: Cum Sancto Spíritu, signat se a fronte ad pectus:
Glória in excélsis Deo. Et in terra pax homínibus bonæ voluntátis. Laudámus te. Benedícimus te. Adorámus te. Glorificámus te. Grátias ágimus tibi propter magnam glóriam tuam. Dómine Deus, Rex cœléstis, Deus Pater omnípotens. Dómine Fili unigénite, Jesu Christe. Dómine Deus, Agnus Dei, Fílius Patris. Qui tollis peccáta mundi, miserére nobis. Qui tollis peccáta mundi, súscipe deprecatiónem nostram. Qui sedes ad déxteram Patris, miserére nobis. Quóniam tu solus Sanctus. Tu solus Dóminus. Tu solus Altíssimus, Jesu Christe. Cum Sancto Spíritu ✠ in glória Dei Patris. Amen.
In Missa majori, cantatur a toto Choro simul, non alternis vicibus.
Deinde osculatur Altare in medio, et caput Cruci inclinans dicit, Dóminus, et versus ad populum dicit, vobiscum.
Episcopus dicit: Pax vobis, si dictum sit Glória in excélsis. Et similiter respondetur: Et cum spíritu tuo.
Deinde dicit Orémus, et Orationem unam aut plures, ut ordo Officii postulat. Si plures dicantur, post conclusionem primæ tantum rursus dicitur Orémus, et ad ultimam Orationem iterum sitt integra conclusio; sed ad intermedias nulla.
Oratio sic concluditur: …Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
Sequuntur Epistola, Graduale, Tractus, vel Alleluja cum Versu, et Prosa, pro ratione Temporis aut Festorum.
Lecta Epistolæ, respondeat: Deo grátias.
In Missa majori, dum Celebrans Orationes canit, Subdiaconus accipit Librum Epistolarum, et facit alia, quæ fusius explicantur in Rubricis generalibus, Cap. 6. de Ritu in Missa servando; et cum pervenerit ad locum ubi cantaturus est Epistolam, facit genuflexionem, et cantat hoc modo:
Léctio Epístolæ Beáti…
Lecta Epistolæ, respondent: Deo gratias
Graduale, Allelúja vel Tractus (Prosa)
℟. Deo grátias
R. Amen.
Confórta me, Rex Sanctórum, summum tenens principátum: da sermónem rectum et benesonántem in os meum: ut pláceam tibi et ómnibus circumstantibus.
Dómine, lábia mea apéries, et os meum annuntiábit láudem tuam.
Diaconus lecturus Evangelium accedit ad Sacerdotem, et parum inclinatus petit ab eo Benedictionem, dicens: Domne, jube benedícere.
Sacerdos sedens, (et etiam mitra coopertus, si jus habeat eam deferendi,) dicit:
Corróboret Dóminus sensum tuum ac lábia tua: ut recte pronúnties nobis elóquia sua secúndum Evangélium, et pax tecum sit, in nómine Patris, et Fí ✠ lii, et Spíritus Sancti. Amen.
Benedícite, pater reverénde.
Deinde Sacerdos benedicit incensum sibi a Thuriferario stante oblatum, dicens:
Ab illo benedicáris, in cujus honóre cremáberis, in nómine Patris, et Fí ✠ lii, et Spíritus Sancti. Amen.
Diaconus osculando Altare, dicit:
Pax Christi, quam nobis per Evangélium suum trádidit, consérvet et confírmet corda et córpora nostra in vitam ætérnam. Amen.
Tum vadit ad locum Evangelii, cum aliis Ministris, secundum qualitatem diei, ibique stans, junctis manibus, cantat:
Deinde ad Librum conversus, junctis manibus, dicit:
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
✠ Inítium,
vel Sequéntia sancti Evangélii secúndum
N.
Evangelium cantatur eodem modo, quo Epistola, sed paulo altius.
Pronuntians Inítium vel Sequéntia sancti Evangélii secúndùm N. pollice dextro signat Librum, deindè seipsum in fronte, ore, et pectore; et dum Chorus respondet, Glória tibi, Dómine vertens se cum Choro ad Altare, genuflectit: posted cantat Evangelium junctis manibus: quo finito, Subdiaconus defert Librum apertum, vel Textum, Sacerdoti osculandum, dicens: Hæc sunt sancta Evangélia.
Sacerdos osculatur Evangelium, dicens: Credo et Confíteor.
In Missis privatis, postquam Sacerdos legit Epistolam, Graduale, etc. delato Libro ad cornu Evangelii, inclinatus in medio Altaris, junctis manibus, dicit:
Dómine, lábia mea apéries, et os meum annuntiábit láudem tuam.
Deindè ad Librum conversus, junctis manibus, dicit: Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo. Et pronuntians, Inítium
sive Sequéntia sancti Evangélii
, etc. signat Librum et seipsum in fronte, ore, et pectore; et legit Evangelium: quo finito, Minister respondet, Laus tibi, Christe
. Et Sacerdos osculatur Evangelium, dicens: Per evangélica dicta deleántur nostra delícta.
In Missa majori pro Defunctis, fit ut in aliis Missis, sed in choro Textus ad osculum offertum iis tantum qui in medio chori ad Missam intonat. In Missa privata, Sacerdos non osculatur Librum, nec dicat Per evangélica.
Si inter Missarum solemnia habenda sit Concio ad populum, habetur statim post Evangelium.
Caveat Sacerdos ne quocumque prætextu Oblationem anticipet antequam Chorus cantet Offertorium.
Post Evangelium (aut Concionem), Sacerdos in medio Altaris extendens, elevans, ac jungens manus, dicit, si dicendum sit, Credo in unum Deum, et prosequitur junctis manibus. Cum dicit Deum, caput Cruci inclinat: quod similiter facit, cum dicit, Jesum Christum, et simul adorátur. Ad illa autem verba, Et incarnátus est, genuflectit usque ad ista: Crucifíxus étiam. In fine, cum dicit: Et vitam ventúri sǽculi, signat se signo Crucis a fronte ad pectus.
In Missa majori cantatur integrum Symbolum a toto Choro simul, non vero alternis vicibus.
Credo in unum Deum, Patrem omnipoténtem, factórem cœli et terræ, visibílium ómnium et invisibílium: Et in unum Dóminum Caput inclinat Jesum Christum, Fílium Dei unigénitum; et ex Patre natum ante ómnia sǽcula; Deum de Deo, lumen de lúmine, Deum verum de Deo vero; génitum, non factum, consubstantiálem Patri, per quem ómnia facta sunt; qui propter nos hómines, et propter nostram salútem descéndit de cœlis; Flexis genibus dicit et incarnátus est de Spíritu Sancto ex María Vírgine; ET HOMO FACTUS EST; Surgit et prosequitur, crucifixus étiam pro nobis sub Póntio Piláto, passus sepúltus est; et resurréxit tértia die secúndum Scriptúras; et ascéndit in cœlum, sedet ad déxteram Patris; et íterum ventúrus est cum glória judicáre vivos et mórtuos; cujus regni non erit finis: Et in Spíritum Sanctum Dóminum et vivificantem; qui ex Patre Filióque procédit; qui cum Patre et Fílio Caput inclinat simul adorátur, et conglorificátur; qui locútus est per Prophétas: Et unam sanctam Cathólicam et Apostólicam Ecclésiam. Confiteor unum baptísma in remissiónem peccatórum: et expécto resurrectiónem mortuórum, Signat se dicens et vitam ventúri sǽculi. Amen.
Deinde Sacerdos osculatur Altare, et dicto Dóminus, versus ad populum dicit, vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo.
Postea dicit Orémus, et legit Offertorium: quo lecto, si fiat Oblatio a Clero, aut a populo, instrumentum pacis porrigit osculandum singulis offerentibus, dicens unicuique, Pax tecum, qui respondet, Etcum spíritu tuo.
In Missis autem pro Defunctis, dicit: Requiéscat, seu Requiéscant in pace; et quilibet respondet, Amen.
Cum offertur Panis benedicendus, Celebrans signando seipsum, dicit:
Benedicto Panis
℣. Adjutórium nostrum ✠ in nómine Dómini. ℟. Qui fecit cœlum et terram.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
ORATIO
Dómine Jesu Christe, panis Angelórum, panis vivus ætérnæ vitæ, bene ✠ dícere dignáre panem istum, (vel panes istos) sicut benedixísti quínque panes in desérto; ut omnes ex eo (vel eis) gustántes, inde córporis et ánimæ percípiant sanitátem; Qui vivis et regnas in sǽcula sæculórum. Amen.
Sacerdos ter aspergit Panem aqua benedicta.
Tum reversus ad Altare, discooperiendo Calicem, dicit: Quid retríbuam Dómino pro ómnibus quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo.
Accipit Patenam cum Hostia, quam ponit super Corporale, et extendens manus super Hostiam, dicit:
Dixit Jesus discípulis suis: Ego sum panis vivus qui de cœlo descéndi. Si quis manducáverit ex hoc pane, vivet in ætérnum.
Et facto signo Crucis super Hostiam, vadit ad cornu Epistolæ, et ibi infundit vinum et aquam in calicem, dicens:
De látere Dómini nostri Jesu Christi exívit sanguis, et aqua páriter pro redemptióne mundi témpore passiónis in remissiónem peccatórum.
Deinde redit ad medium Altaris, et accepta Patena cum Hostia, ponit eam super Calicem, productoque signo Crucis super Calicem, ipsum accipit, et mediocriter elevatum tenens, utrumque simul offert, dicens:
Hanc oblatiónem, quǽsumus, omnípotens Deus, ut placátus accípias, et ómnium offeréntium, et eórum pro quíbus tibi offértur, peccáta indúlge.
Et paulo altius elevando Calicem, prosequitur:
In spíritu humilitátis, et in ánimo contríto suscipiámur Dómine, a te: et sic fiat sacrifícium nostrum, ut a te suscipiátur hódie, et pláceat tibi, Dómine Deus. Producens signum Crucis cum Calicem, dicit: er Christum Dóminum nostrum.
Deinde ponit Calicem super Corporale, depositaque Hostia ante Calicem, utrumque Corporali (vel Palla) cooperit.
Tum expandit manus, easque in altum porrectas jungens, elevatis ad cœum oculis statimque demissis, dicit:
Veni, sanctificátor omnípotens, ætérne Deus, signat Oblata, et béne ✠ dic hoc sacrifícium tuo nómini præparátum.
De præparatione panis et vini, eorum Oblatione ac Thurificatione in Missa majori, vide Cap. V et VI de Ritu in Missa servando.
In Missa majori, Sacerdos Diacono Calicem ad Oblationem porrigent, quasi interrogando, dicit: Quid retríbuam Dómino pro ómnibus quæ retríbuit mihi? Cui respondet Diaconus: Ímmola Deo, sacrifícium láudis, et redde Altíssimo vota tua.
Tum Sacerdos, facto signo Crucis super Calicem, ipsum accipit, dicens:
Cálicem salutáris accipiam, et nomen Dómini invocábo.
Postea elevans Calicem cum Patena et Hostia superposita offert, dicens: Hanc oblatiónem, etc. In spíritu humilitátis, etc, ut supra.
Factá oblatione, benedicit incensum, dicens: Ab illo benedicáris, in cujus honóre cremáberis, in nómine Patris, et Fí ✠ lii, et Spíritus Sancti. Amen.
Et acepto Thuribulo ab Acholyto, incensat Oblata et Altare, dicens:
Dirigátur, Dómine, orátio mea, sicut incénsum in conspéctu tuo.
Facta Thurificatione Altaris, ut fusius explicatur in Rubricis generalibus, Sacerdos reddit Thuribulum Diácono, a quo bis incensatur; deinde lavat manus ad cornu Epistolæ dicens:
Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum, Dómine: Ut áudiam vocem láudis, et enárrem univérsa mirabília tua.
Postea redeundo ad medium Altaris, elevans oculos et statim demittens, junctis manibus, dicit:
Veni, Sancte Spíritus; reple tuórum corda fidélium, et tui amóris in eis ignem accénde.
Deinde, junctis manibus super Altare, aliquantulum inclinatus, dicit:
Súscipe, sancta Trínitas, hanc oblatiónem, quam tibi óffero in memóriam Incarnatiónis, Nativitátis, Passiónis, Resurrectiónis, Ascensionísque Dómini nostri Jesu Christi, necnon Sancti Spíritus consolatiónis, et in honórem semper vírginis Maríæ, et ómnium Sanctórum tuórum qui tibi placuerunt ab inítio mundi, seu eórum quorum hódie festívitas celebrátur, et quorum nómina et relíquiæ hic habéntur: ut illis profíciat ad honorem, nobis autem ad salútem; et ut illi omnes Sancti pro nobis intercédere dignéntur in cœlis, quórum memóriam ágimus in terris; Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
Postea osculatur Altare, et versa facie ad populum, extendens et jungens manus, vocem paululum elata, dicit:
Oráte, pro me, fratres: ut meum sacrifícium et vestrum fiat acceptábile ante conspéctum Dei. Et vertit se ad Altare perficiendo circulum.
Ministri et circumstantes respondent:
Dóminus Deus omnípotens suscípiat sacrifícium de ore tuo, et de mánibus tuis, ad utilitátem sanctæ suæ Ecclésiæ, et ad salútem omnis pópuli Christiáni, et ad remédium ómnium fidélium defunctórum. Sacerdos submissa voce dicit: Amen.
Deinde manibus extensis, sine Orémus, subjungit Orationes secretas; quibus dictis, cum pervenerit ad conclusionem ultimæ, altiori voce dicit: Per ómnia sǽcula sæculórum, cum Præfatione ut infra.
Præfationem incipit Sacerdos, ambabus manibus positis hinc inde super Altare; quas aliquantulum elevat cum dicit, Sursum et caput corda. Jungit eas ante pectus, inclinat, cum dicit, Grátias agámus Dómino Deo nostro. Deinde disjungit manus, et disjunctas tenet usque ad finem Præfationis: et iterum jungit eas ante pectus, et inclinatus dicit, Sanctus. Cum vero dicit, Benedíctus qui venit, erectus signat se a fronte ad pectus.
℣. Per ómnia sǽcula sæculórum
℟. Amen.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
℣. Sursum corda.
℟. Habémus ad Dóminum.
℣. Grátias agámus Dómino Deo nostro.
℟. Dignum et justum est.
Præfatio Communis
Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestáles: cœli, cœlorúmque Virtútes, ac beáta Séraphim, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.
Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus Deus Sábaoth. Pleni sunt cœli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
Præfationes propriæ
De Advéntu: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum; quem pérdito hóminum géneri Salvatórem miséricors et fidélis promisísti: cujus véritas instrúeret inscios, sánctitas justificáret ímpios, virtus adjuváret infirmos. Dumergo prope est ut véniat quem missúrus es, et dies affúlget liberatiónis nostræ : in hac promissiónum tuarum fide, piisgáudiis exultámus. Et ídeo cum Angelis et Archangelis, cum Thronis Dominatiónibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum glóriæ tuæ cánimus, sine fine dicéntes.
De Féria V in Cœna Dómini: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum, verum æternúmque Pontíficem, et solum sine peccáti mácula Sacerdótem; qui in novíssima Cœna formam sacrifícii perénnis instítuens, sacérdos et víctima semetípsum óbtulit, et præcépit offérri; qui týpico Páschati finem impónit, ut dum legális observántia mutátur, novo Sacraménto compleátur. Et ídeo cum Angelis et Archángelis, cum Thronis et Dominationibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum glóriæ tuæ canimus, sine fine dicéntes.
De Sancto Photíno, Sancto Irenǽo et Sócium, mártyrum: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus; qui nos secúndum misericórdiam tuam magnam de ténebris ad lucem vocáre dignátus es, et de potestáte sátanæ eréptos, in fílios adoptiónis assúmere. Tua enim, Dómine, misericórdia, tua grátia, verbum fidei in nobis Mártyrum tuórum labóre seminátum est, et sánguine fœcundátum. Nunc ergo, Pater sancte, confírma hoc quod operátus es in nobis, et gregem istum quem Fílio tuo donásti, consérva tuæ virtútis auxílio; ut sanctificátum in veritáte, perféctum in unitáte, consummáre dignéris in glória: per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam treméntes adórant Angeli, et omnes Spirítuum cœléstium Chori, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.
De Sanctíssimo Sacraménto: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum; qui remótis carnálium victimarum inánibus umbris, corpus et sánguinem suum nobis in sacrificium commendávit, ut in omni loco offerátur nómini tuo quæ tibi sola complácuit oblátio munda. In hoc ígitur inscrutabilis sapiéntiæ et immensæ caritátis mystério, idípsum quod semel in cruce perfecit, non cessat mirabíliter operári ipse ófferens et ipse oblátio. Et nos unam secum hóstiam efféctos, ad sacrum invítat convivium, in quo ipse cibus noster súmitur, recólitur memória Passiónis ejus, mens implétur grátia, et futúræ glóriæ nobis pignus datur. Et ídeo cum Angelis et Archangelis, cum Thronis et Dominatiónibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum gloriæ tuæ cánimus, sine fine dicéntes.
De Nativitáte Sancte Joánnis Baptístæ: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus; et in die festivitátis hodiérnæ, qua beátus Joánnes exórtus est, tuam magnificéntiam collaudáre; qui vocem matris Dómini nondum éditus sensit, et matris adhuc cláusus útero advéntum salútis humánæ prophética exultatióne significávit: qui et genitrícis sterilitátem concéptus ábstulit, et patris linguam natus absolvit, solúsque ómnium Prophetárum Redemptórem mundi quem prænuntiavit, osténdit, Jesum Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam láudant Ángeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes: cœli cœlorúmque Virtútes, ac beáta Séraphim, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.
De Sanctis: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus: qui glorificáris in concílio Sanctorum, et eórum coronándo mérita, corónas dona tua: qui nobis in eórum præbes et conversatióne exemplum, et communióne consortium, et intercessióne subsídium: ut tantam habéntes impósitam nubem téstium, per patiéntiam currámus ad propósitum nobis certámen, et cum eis percipiámus immarcescíbilem glóriæ corónam; per Jesum Christum Dóminum nostrum, cujus sánguine ministrátur nobis intróitus in ætérnum regnum. Per quem majestátem tuam treméntes adórant Angeli, et omnes Spirítuum cœléstium Chori, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.
De Dedicatióne ecclésiæ: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus; et pro ánnua dedicatióne Tabernáculi hujus, honórem débitum tibi reférre, cujus virtus magna, píetas copiosa: réspice, quæsumus, Dómine, de cælo, et vide, et vísita domum istam; ut quisquis in ea nómini tuo supplicáverit, libénter exáudias, et satisfaciéntibus cleménter ignoscas. Hic tibi Sacerdotes tui sacrificium laudis offerant; hic fidélis pópulus vota persólvat. Hic peccatorum ónera deponántur; hic fides sancta stabiliátur. Hinc píetas absolúta rédeat; hinc iníquitas emendáta discédat. Invéniat apud te, Dómine, locum véniæ, quicúmque satisfáciens huc confúgerit, et conscio dolóre victus altária tua rivis suárum elúerit lacrymárum. Hic si quando pópulus tuus tristis mœstúsque convénerit, tu acquiésce rogánti, et rogátus indúlge, per Christum Dóminum nostrum. Per quem majestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominationes, tremunt Potestátes: cœli cœlorúmque Virtútes, ac beáta Séraphim, sócia exultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admitti júbeas deprecámur, súpplici confessióne dicéntes.
De Fidélium defunctórum: Vere dignum et justum est, ǽquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere, Dómine sancte, Pater omnipotens, ætérne Deus, per Christum Dóminum nostrum: in quo nobis spem beátæ resurrectiónis concessísti, ut dum natúram contristat certa moriéndi condítio, fidem consolétur futúræ immortalitátis promíssio. Tuis enim fidélibus, Dómine, vita mutátur, non tollitur; et dissolúta terréstris hujus habitatiónis domo, ætérna in cælis habitátio comparátur. Et ideo cum Angelis et Archángelis, cum Thronis et Dominatiónibus, cumque omni milítia cœléstis exércitus, hymnum glóriæ tuæ canimus, sine fine dicéntes.
CANON MISSÆ
Sacerdos extendens et jungens manus, oculisque elevatis, et statim demissis, ac manibus junctis et super altare positis, profunde inclinatus, dicit submissd voce:
Te ígitur, clementíssime Pater, per Jesum Christum Fílium tuum Dóminum nostrum, súpplices rogámus ac pétimus, osculatur Altare, uti accépta hábeas, et benedícas, erigit se, jungit manus, et signat ter super oblata, hæc ✠ dona, hæc ✠ múnera, hæc ✠ sancta sacrifícia illibáta: extensis manibus prosequitur, in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre, et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro N. et Antistite nostro N., et Rege nostro N., et ómnibus orthodóxis, átque cathólicæ, et Apostólicæ fidei cultóribus.
Commemoratio pro vivis.
Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N., elevat et jungit manus, et orat aliquantulum pro quibus orare intendit, deindè manibus extensis prosequitur: et ómnium circumstántium, quórum tibi fides cógnita est, et nota devótio, pro quíbus tibi offérimus, vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium láudis, pro se suísque ómnibus, pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis, et incolumitátis suæ; tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
Infra Actionem
Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri caput inclinat, Jesu Christi: sed et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum: Petri et Páuli, Andréæ, Jacóbi, Joánnis, Thomas, Jacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Joánnis et Páuli, Cosmæ et Damiáni, et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Jungit manus: Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
Tenens manus expansas super oblata, dicit:
Hanc ígitur oblatiónem servitútis nostræ, sed et cunctæ famíliæ tuæ, quǽsumus, Dómine, ut placátus accípias: díesque nostras in tua pace dispónas, átque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum júbeas grege numerári. Per Christum Dóminum nostrum. Amen.
Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, signat ter super oblata, bene ✠ díctam, adscrí ✠ ptam, ra ✠ tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: signat semel super Hostiam, ut nobis Cor ✠ pus, et semel super Calicem, et Sán ✠ guis elevat ac jungit manus, fiat dilectíssimi Fílii tui Dómini nostri Jesu Christi.
Extergens pollices et indices super Corporale, prosequitur: Qui prídie quam paterétur, Hostiam accipit, accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas: elevat oculos, et elevátis óculis in cœlum ad te Deum Patrem suum omnipoténtem, caput inclinat, tibi grátias agens, sinistra tenens Hostiam, dextra signat super eam, bene ✠ díxit, fregit, deditque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes:
Tenens ambabus manibus Hostiam inter pollices et indices, profert verba consecrationis secreto, distincte, et attente:
HOC EST ENIM CORPUS MEUM.
Hostiam consecratam genuflexus adorat, surgit, ostendit populo, reponit super Corporale, iterum adorat (et non disjungit pollices et indices, nisi quando Hostia tractanda est, usque ad ablutionem digitorum), tunc detecto Calice, dicit:
Símili modo, póstquam cœnátum est, ambabus manibus accipit Calicem, accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas, ac venerábiles manus suas: item tibi grátias agens, sinistra tenens Calicem, dextra signat super eum, bene ✠ díxit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes:
Profert verba consecrationis secreto super Calicem, tenens illum paululum elevatum:
HIC EST ENIM CALIX SÁNGUINIS MEI, NOVI ET ÆTÉRNI TESTAMÉNTI: MYSTÉRIUM FÍDEI: QUI PRO VOBIS, ET PRO MULTIS EFFUNDÉTUR IN REMISSIÓNEM PECCATÓRUM.
Reponens Calicem super Corporale, prosequitur secreto: Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis.
Genuflexus adorat: surgit, ostendit populo, deponit, cooperit, et iterum adorat: deinde extensis brachiis in modum crucis, dicit:
Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, ejúsdem Christi Fílii tui Dómini nostri tam beátæ passiónis, necnon et ab inferis resurrectiónis, sed et in cœlos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ majestáti tuæ de tuis donis ac datis, jungit manus, et signat ter super Hostiam et Calicem simul, Hóstiam ✠ puram, Hóstiam ✠ sanctam, Hostiam ✠ immaculátam, signat semel super Hostiam, Panem ✠ sanctum vitæ ætérnæ, et semel super Calicem, et Cálicem ✠ salútis perpétuæ.
Extensis manibus prosequitur: Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sícuti accépta habére dignátus es múnera púeri tui justi Abel, et sacrificium Patriárchæ nostri Ábrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam.
Profunde inclinatus ante Altare, manibus supra pectus cancellatis in modum crucis, dicit:
Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: jube hæc perférri per manus sancti Ángeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ majestátis tua, ut quótquot, osculatur Altare, ex hac altáris participatióne erigit se, et jungit manus, sacrosánctum Fílii tui, signat semel super Hostiam Cor ✠ pus, et semel super Calicem, et Sán ✠ guinem sumpséimus, seipsum signat, omni benedictióne cœlésti et grátia repleámur. Jungit manus: Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
Commemoratio pro Defunctis.
Extendit manus: Meménto étiam, Dómine, famulórum, famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei et dórmiunt in somno pacis: Jungit manus, Deo commendat defunctos, maxime eos pro quibus orare intendit: deinde extensis manibus prosequitur: Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus, locum refrigérii, lucis et pacis, ut indúlgeas, deprecámur. Jungit manus, et caput inclinat: Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
Manu sinistra super Corporali posita, dextra percutit pectus, elatiori voce dicens:
Nobis quóque peccatóribus, extensis manibus, submissa voce prosequitur fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam, et societátem donáre dignéris, cum tuis Sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Joánne, Stéphano, Mathía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Ágatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quórum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quǽsumus, largítor admítte. Jungit manus: Per Christum Dóminum nostrum.
Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, signat ter super Hostiam et Calicem simul, sanctí ✠ ficas, viví ✠ ficas, bene ✠ dícis, et præstas nobis.
Discooperit Calicem, genuflectit, surgit, accipit Hostiam inter pollicem et indicem manus dextræ, et cum ed super Calicem, quem manu sinistra tenet, ter signat a labro ad labrum, dicens: Per ip ✠ sum, et cum ip ✠ so, et in ip ✠ so, bis signat inter Calicem et pectus, est tibi Deo Patri ✠ omnipoténti, in unitáte Spíritus ✠ Sancti, omnis honor et glória, tenens manu dextra Hostiam super Calicem, sinistra Calicem, dicit alta voce: Per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Oremus.
Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutióne formáti, audémus dícere:
Pater noster, qui es in cœlis, sanctificétur nomen tuum: advéniat regnum tuum: fiat volúntas tua, Elevat Calicem simul cum Hostia, ut ad pópulo adoretur, dicens: sicut in cœlo, Demittit dicens: et in terra: Reponem Hostiam, et cooperto Calice, genuflectit, surgit, et manus extendit, interea prosequitur: Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie: et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimittimus debitóribus nostris: et ne nos indúcas in tentatiónem. ℟. Sed líbera nos a malo.
Sacerdos submissa voce dicit: Amen.
Deinde, sinistra super Corporali posita, Patenam Purificatorio extersam accipit inter indicem et medium digitos manus dextræ, et eam tenens super Corporali erectam, dicit alta voce:
Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis prætéritis, præséntibus, et futúris; et intercedénte beáta et gloriósa semper vírgine Dei genitríce María, Sinistra pectori admota, signat se cum Patena a fronte ad pectus, dicens: et beátis Apóstolis tuis, Petro et Páulo, atque Andræa, cum ómnibus Sanctis Et eam osculatur, dicens: da propítius pacem in diébus nostris; Submittens Patenam Hostiæ, prosequitur: ut ope misericórdias tuas adjúti, et a peccáto simus semper líberi, et ab omni perturbatióne secúri.
Discooperit Calicem, genuflectit, surgit, accipit Hostiam, frangit eam super Calicem per medium, dicens:
Per eúmdem Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum,
Partem quæ in dextra est, ponit super Patenam; deinde ex parte quæ in sinistra remansit, frangit particulam, dicens: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus:
Aliam mediam partem manu sinistra ponit super Patenam; et dextra tenens particulam super Calicem, et sinistra Calicem, dicit: Per ómnia sǽcula sæculórum.
℟. Amen.
***
Benedictio Archiepiscopi
(Hic in Missa Pontificali D. D. Archiepiscopus, reposita particula Hostiæ super Patena, benedicit populum: sed anted Diaconus conversus ad populum et tenens ambabus manibus baculum pastoralem, cantat:
℣. Humiliáte vos ad benedictiónem.
Chorus respondet:
℟. Deo grátias.
Reliqua cantantur et observantur a D. D. Archiepiscopo, ut in Benedictionali habetur, et cùm signat super Calicem, cantando dicit:
℣. Et pax ✠ ejus sit ✠ semper vobís ✠ cum.
℟. Et cum spiritu tuo).
***
Cum ipsa particula Sacerdos signat ter super Calicem, dicens:
℣. Pax ✠ Dómini sit ✠ semper vobís ✠ cum
℟. Et cum spiritu tuo.
Tenens particulam ipsam super Calicem, dicit intelligibili voce:
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi, dona nobis pacem.
(In Missis pro Defunctis non dicitur miserére nobis, sed ejus loco dicitur, dona eis réquiem: et in tertio additur, sempitérnam).
Particulam mittit in Calicem, dicens secreto:
Hæc sacrosáncta commíxtio Córporis et Sánguinis Dómini Nostri Jesu Christi sit mihi omnibúsque suméntibus salus mentis et córporis, et ad vitam ætérnam capescéndam præparátio salutáris; Per eúmdem Christum Dóminum nostrum.
Cooperit Calicem, genuflectit, surgit, et junctis manibus super Altare, oculisque ad SS. Sacramentum intentis, inclinatus dicit sequentes Orationes, quarum prima omittitur in Missis pro Defunctis.
Dómine Jesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis; ne respícias peccáta et scélera mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ, eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre, custodíre et coadunáre dignéris; Qui vivis et regnas Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Si danda est pax, Celebrans osculatur Altare primum, et deinde instrumentum pacis a Diacono oblatum, dicens:
℣. Pax tecum.
℟. Et cum spítitu tuo.
(In Missis pro Defunctis, paх non datur).
Domine sancte, Pater omnipotens, æterne Deus, da mihi hoc Corpus et Sánguinem Dómini nostri Jesu Christi ita súmere, ut remissiónem ómnium peссаtórum meórum per hoc mérear accípere, et tuo sancto Spíritu repléri, quia tu es Deus, et in te est Deus, et præter te non est álius nisi tu; Qui cum eodem Fílio et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Dómine Jesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti, líbera me, quǽso, per hoc sacrum Corpus et Sánguinem tuum a cunctis iniquitátibus meis, et univérsis malis meis: et fac me tuis semper obœdíre mandátis, et a te núnquam in perpétuum separári me permittas; Qui cum eódem Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus, per ómnia sǽcula sæculórum. Amen.
Genuflectit, surgit, et dicit secreto:
Panem cœéstem accípiam, et nomen Dómini invocábo.
Deinde accipit ambas partes Hostiæ inter pollicem et indicem sinistræ manus; et Patenam inter eumdem indicem et medium supponit, atque parum inclinatus, dextra percutiens pectus tribus vicibus, elata aliquantulum voce, dicit: Dómine, non sum dignus secreto prosequitur, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
Postea dextra se signans cum Hostia super Patenam, dicit:
Dómini nostri Jesu Christi, et Sánguis ejúsdem custódiat me, et perdúcat in vitam ætérnam. Amen.
Tum inclinatus, cubitis super Altare positis, sumit reverenter ambas partes Hostiæ, jungit manus, et quiescit aliquantulum in meditatione SS. Sacramenti.
Deinde discooperit Calicem, genuflectit, Patena colligit fragmenta, si quæ sint, et excutit in Calicem, quem dextra accipit; signans se signo Crucis cum Calice, sumit totum Sanguinem cum particula.
(Et si qui sint communicandi, eos communicat:
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Mariæ semper vírgini, beáto Michaeli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo, et ópere: (Percutit sibi pectus ter, dicens:) mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, oráre pro me ad Dóminum Deum nostrum.
Misereátur nostri omnípotens Deus; et dimíttat nobis ómnia peccáta, et perdúcat nos Dóminus noster Jesus Christus cum suis sanctis ad vitam ætérnam. ℟. Amen.
Signat cum signo Crucis, dicens:
Absolutiónem ✠ et veram remissiónem ómnium peccatórum vestrórum, per confessiónem, contritiónem, pœniténtiam, et per satisfactiónem, et emendatiónem vitæ, tríbuat vobis omnípotens Pater pius et miséricors Dóminus. Amen.
Ecce Agnus Dei: ecce qui tollit peccata mundi.
Ter: Dómine, non sum dignus ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
Corpus Dómini nostri Jesu Christi custódiat ánimam tuam in vitam ætérnam. Amen).
Deinde super Altare porrigit Calicem Ministro, qui infundit in eum parum vini, quo se purificat, dicens:
Corpus Dómini nostri Jesu Christi quod accépi, et Sanguis ejus quo potátus sum, inhǽreant viscéribus meis, et non véniant mihi ad judícium, nec ad condemnatiónem, sed profíciant mihi ad salútem, et ad remédium animæ meæ. Per eúmdem Christum Dóminum nostrum. Amen.
Deinde vino et aquæ abluit pollices et indices super Calicem, quos abstergit Purificatorio, dicens:
Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus, ut de Córpore et Sánguine Dómini nostri Jesu Christi fiat nobis remédium sempiternum in vitam ætérnam. Amen.
Sumit ablutionem, extergit os, et Calicem, quem operit; et plicato Corporali, in Altari collocat Calicem, ut in principio Missæ.
Deinde, ad cornu Epistolæ dicit Communionem. Tum osculatur Altare in medium, et caput Crucis inclinans dicit, Dóminus, conversusque ad populum, dicit vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo.
Revertitur ad cornu Epistolæ, et ibi dicit Postcommunionem, qua dicta, rursus osculatur Altare in medio, et dicto Dóminus vobíscum. ℟. Et cum spíritu tuo, dicit pro qualitate Missæ, Ite, missa est: vel Benedicámus Dómino. ℟. Deo grátias.
In Missis pro Defunctis dicit versus Altare, Requiéscant in pace. ℟. Amen.
Sacerdos inclinatus ante medium Altaris, manibus junctis super eo, dicit:
Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta: ut sacrificium, quod óculis tuæ majestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque, et ómnibus, pro quíbus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum Dóminum nostrum. Amen.
Deinde osculatur Altare in medio: et elevatis oculis, extendens, elevans et jungens manus, caputque Cruci inclinans, dicit intelligibili voce:
Benedícat vos omnípotens Deus: et versus ad populum, semel producendo signum Crucis super eo, prosequitur, Pater, et Fí ✠ lius, et Spíritus Sanctus. ℟. Amen.
In Missis Defunctorum non datur benedictio, sed dicto Pláceat tibi, Sacerdos osculatur Altare et recedit vel legit Evangelium, ut infra.
In Ecclesia Primatiali non datur benedictio in Missis majoribus; sed finita Oratione Pláceat, Sacerdos recedendo ab Altari, præcedentibus Ministris, recitat Evangelium In princípio.
In aliis Ecclesiis in Missa majori, Celebrans, data benedictione ut supra, redeundo in Vestiarium recitat Evangelium In princípio, si dicendum sit; vel cum pervenerit in Vestiarium, legit ultimum Evangelium, si proprium sit; nisi duæ dicantur Missæ, ut dicitur in Rubricis generalibus, Cap. 8. de Ritu in Missa solemni servando.
In Missis privatis Celebrans, data benedictione et osculato Altari, dicit in cornu Evangelii Dóminus vobíscum, et Inítium, vel Sequéntia sancti Evangélii: signans Evangelium, et seipsum in fronte, ore et pectore, ut in aliis Evangeliis; tum legit Evangelium secundum Joannem, In princípio, etc. ut sequitur, vel aliud.
℣. Dóminus vobíscum.
℟. Et cum spíritu tuo.
✠ Inítium sancti Evangélii secúndum Joánnem.
℟. Glória tibi, Dómine.
In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Ómnia per ipsum facta sunt, et sine ipso factum est nihil quod factum est. In ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt. Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Joánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine. Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quótquot áutem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fieri, his qui credunt nómine ejus, qui non ex sanguínibus, néque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. Genuflectit ET VERBUM CARO FACTUM EST: Surgit et prosequitur, et habitávit in nobis (et vídimus glóriam ejus, glóriam quasi Unigeniti a Patre), plenum grátiæ et veritátis. Deo grátias.